The Future Needs A Big Kiss!

"Jerzy"- lodospad w Głuszycy - 04.02.2012

2012-02-07T18:14:00.009+01:00

By spróbować swoich sił we wspinaczce lodowej, wcale nie trzeba jechać aż do Norwegii. U nas w Polsce są całkiem spore lodospady. Co ciekawe, także na Dolnym Śląsku. Niewielka miejscowość - Głuszyca Górna, oferuje obecnie pięć lodospadów na starym kamieniołomie, różnej trudności oraz wysokości. Szczegółowe i aktualne informacje na ich temat można znaleźć tutaj.

Z Damianem oraz Pawłem decydujemy się na spędzenie soboty właśnie w tamtych rejonach. Z Legnicy wyjeżdżamy kilka minut po 9-tej. Po dwóch godzinach jazdy samochodem, w Głuszycy Górnej, skręcamy za wiaduktem w prawo. Nie będąc jeszcze na lodospadach w ruch rusza już lina i czekany...

Na drodze prowadzącej do starego kamieniołomu zakopuje się nam samochód. Wybieranie śniegu czekanem z pod kół, pchanie samochodu, jazda przodem, tyłem, podkładanie drewnianych patyków... nic nie pomaga. Na naszych twarzach zaczyna się pojawiać coraz szerszy uśmiech... Po kilku nieudanych próbach, różnymi sposobami, Damian wpada na pomysł założenia Flaszencuga. Kto powiedział, że techniki linowe mają zastosowanie tylko we wspinaczce? ;-)

Akcja ratunkowa z zastosowaniem Flaszencuga.

--->CDN

Karkonosze - 28.01.2012

2012-01-31T00:29:00.193+01:00

W mroźny, styczniowy weekend postanawiam z Damianem pojechać na naszą dolnośląską, górską piaskownicę. Wizja kolejnej pociągowej tułaczki do Zakopanego średnio nam się uśmiechała. Po prostu potrzebna była przerwa. I tak wylądowaliśmy w Karkonoszach. Ogłoszona lawinowa trójka, upewniła nas, że śniegu na pewno jest pod dostatkiem i będzie w końcu można podczas tegorocznej zimy spróbować wybudować jamę śnieżną i potwierdzić bądź obalić mity z nią związane.

Ruszyliśmy z Białego Jaru po godzinie dziewiątej szlakiem koloru czarnego. Większość turystów przyjeżdżających do Karpacza ma ze sobą ekwipunek typowo narciarski. Mijamy kasy biletowe KPN'ui i samotnie kierujemy się w stronę królowej Karkonoszy.

A oto królowa Karkonoszy w wersji zimowej 2012.

Za plecami, zaczajone śnieżne nawisy.

Czy to już biegun?

Zanim decydujemy się na atak szczytowy, chowamy się na godzinkę do Domy Śląskiego. Wypijamy tam herbatkę oraz szukamy na mapie korzystnych miejsc, gdzie mogłyby się znajdować duże ilości śniegu. Gdy w schronisku gwar trochę ucicha, pakujemy rzeczy i ponownie wybieramy egzystencję w mroźnych warunkach na ponad 12 godzin.

Kierunek --> Śnieżka!

Droga na Śnieżkę.

Czeska strona Karkonoszy.

Na Śnieżce jesteśmy około godziny 16:00. Na górze zastajemy 4-osobową ekipę z rakietami śnieżnymi oraz zamknięte drzwi od głównego wejścia do restauracji. Pod zadaszeniem Damian wyciąga mapę i wybieramy trasę na najbliższe pare godzin: wracamy z powrotem przez Dom Śląski czy przechodzimy grzbiet Śnieżki i idziemy dalej. Pada na drugą opcję.

Śnieżka 1602m n.p.m

Idziemy w stronę Sowiej Przełęczy...

Wieje niesamowicie. Zaczynam odnosić wrażenie, że wiatr jest mocno niezadowolony z powodu naszej obecności. Jego siła z sekundy na sekundę staje się coraz silniejsza. Taśmy od plecaka wirują mi wokół głowy, nie raz nimi obrywam, że aż piszczy mi w uszach. Kijki ledwo utrzymuję w ręce. Chwytając je jedynie za pętle nadgarstkowe, mogą pełnić funkcję anemometru. Z Damianem komunikuję się na migi, bo kompletnie nie słychać tego, co do siebie mówimy.

Na zboczu Czarnego Grzbietu próbujemy zbudować jamę śnieżną. Po kilku machnięciach snow claw'em dochodzimy do wniosku, że struktura śniegu nie nadaje się na bawienie się w Boba Budowniczego. Decydujemy się na wykopanie śnieżnego rowu z zadaszeniem wykonanym z kijków trekingowych i płachty biwakowej. Przeczekujemy tam jedynie godzinkę, gdyż zaczyna coraz mocniej wiać, a przede wszystkim nawiewać nowego śniegu. Zbieramy manatki i ponownie podchodzimy na Czarny Grzbiet. Ślady od butów powstałe w ciągu całego dnia, zatarły się. Idziemy przed siebie torując na nowo ścieżkę. Przy czeskim schronisku Jelenka schodzimy do Sowiej Doliny, mijając po drodze dosyć sporą fałdę śniegu. Próbujemy jeszcze raz zabawić się w Boba Budowniczego. Tym razem z dużo lepszym skutkiem. Śnieg jest idealny! To nic, że na zegarku już 22:00. Na zmianę kopiemy coraz większą, śniegową wnękę. Zaprzestajemy w momencie, kiedy jesteśmy w stanie w niej się schować. Wypijamy herbatę i zjadamy nussbeisser'a. Komfort termiczny natychmiastowo się poprawia, nie tylko z tego powodu. Izolacja przed zimnem i wiatrem w jamie śnieżnej zostaje oficjalnie potwierdzona. Po północy decydujemy się powoli zejść do Karpacza.

No to zaczynamy kopać jamę śnieżną nr 2.

Trzeba troszkę podwyższyć sufit ;-)

Nasza śnieżna gawra;-)

O 2 w nocy jesteśmy w centrum miasta. Na przystankowym rozkładzie jazdy, okazuje się, że pierwszy autobus w kierunku domu mamy o 5 rano. Nadzieje na przeczekanie tych trzech godzin pokładamy w stacji benzynowej. Niestety o tej porze i ona jest zamknięta. Pozostaje nam przystanek w Białym Jarze. Rozkładamy karimaty na przystankowej ławeczce i chowamy się do śpiworów. Co jakiś czas przymyka się nam oko. Na dworze -6. Otwieramy kolejny tom "Ludzi bezdomnych"...

Po minięciu pierwszej godziny z trzech, przebudzam się z powodu odczucia kolejnego przypływu chłodu. Przed oczami nie widzę tym razem wielkiego, czerwonego wyświetlacza z informacją jaki jest dzisiaj dzień oraz temperatura, a radiowóz policyjny. Młodzi panowie policjanci, zadają nam kilka pytań. Po krótkiej rozmowie dostajemy nawet propozycję przeczekania nocy na komisariacie. Nie korzystamy z niej jednak, będąc przekonani, że po tych dwóch godzinach policja nie będzie musiała nas odkuwać z lodu. O godzinie 8:00 jesteśmy już pod kocykami w domu, ciesząc się z posiadania ciepłego miejsca na Ziemi, do którego zawsze można wrócić.

Luž/Lausche 793m n.p.m - 11.11.2011

2012-01-10T19:45:00.068+01:00

Dzień Narodowego Święta Niepodległości spędzony na pograniczu czesko-niemieckim. a dokładniej w Górach Łużyckich. W planach, pierwotnie było przejście dwóch via ferrat oraz dostanie się na najwyższy szczyt tego mało znanego pasma. W praktyce wyszło to troszkę inaczej ;-)

Po 150km jeździe za kierownicą z nawigującym Damianem, zostawiamy samochód na parkingu, po czym udajemy się już na piechotę w kierunku niemieckiej miejscowości Luckendorf, w której będziemy szukać szlaku na pierwszą zaplanowaną via ferratę tego dnia. Oznakowania są czasem trudne do rozszyfrowania, ale ostatecznie udaje się nam obierać dobre ścieżki.

W niemieckim lesie szukamy via ferraty "Alpingrat".

Po leśnym spacerze, w końcu ukazuje się nam tablica informująca o początku via ferraty. Pierwsze trzy metalowe uchwyty przysparzają trochę kłopotu, potem już idzie nieco sprawniej. Turystów brak. Będąc na żelaznej drodze, słychać tylko w oddali hałas powodowany przez koparki niszczące tamtejszą przyrodę.

Nie obyło się bez małego kombinowania :)

Na górze wpisujemy się do książki, po czym schodzimy do kolejnego miasteczka - Jansdorf, przechodząc wcześniej przez znany kurort Oybin. Szukamy tam drugiej via ferraty - Nonnensteig. Ryzyko wchodzenia z czołówkami na via ferratę znacznie wzrosło. Czas uciekał, a my wciąż szukaliśmy początku żelaznej drogi na "Zakonnice". Ostatecznie podjęliśmy decyzję o nie drążeniu tematu dalej, a zrealizowaniu głównej przyczyny listopadowej wycieczki.

Ruiny zamku w kurorcie Oybin.

W GPS'owym Tymku włączamy szybko namiar na Luža, po czym ruszamy przed siebie, zbliżając się do celu z każdym kolejnym metrem.

Wieczór się zbliża, ale cel jeszcze widoczny.

Około godziny 18-stej jesteśmy na najwyższym wzniesieniu Gór Łużyckich. Po chwilowym odsapnięciu zaczyna nam doskwierać przeszywający, zimny wiatr. Znajduję chwilkę na wpisanie do szczytowej książki, po czym decydujemy się kierować w stronę naszego punktu startowego.

Luž.

Tak się zapędziliśmy przez cały dzień, że miejsce zaparkowania samochodu, okazało się najsłabszym ogniwem całego wypadu, a to dlatego, że pokonaną drogę trzeba było ponownie pokonać ;). Z rekreacyjnego zamysłu wycieczki zrobiła się bardzo ambitna piesza wędrówka.

Powrót przebiegł bez zawirowań. Jedyne co sprawiło chwilę zwątpienia w nasz stan umysłu, to pojawienie się w pewnym momencie na szosie dziwnej, metalowej konstrukcji. Przy bliższym obejrzeniu okazało się, że to skocznia narciarska na środku drogi! Całodniowa trasa wyniosła około 30km!

Szatańska próba 2421m n.p.m - 22.10.2011

2011-12-14T17:11:00.008+01:00

Mroźny, październikowy poranek. W oddali, spowite niskimi, szarymi kłębami chmur, za ścianą lasu, majaczy masywna bryła Skrajnej Baszty, obok niej zaś, nieco mniejsze, Skrajne Solisko. W Dolinę Młynicką, którą ograniczają niby dwa wyciągnięte palce, granie: Soliska oraz Baszt i którą, niby skalny mur, zamyka ostry grzbiet rozciągający się pomiędzy Szczyrbskim Szczytem a Hrubym Wierchem, podąża z parkingu w Szczyrbskim Jeziorze trójka towarzyszy. Dwoje z nich, mężczyzna i kobieta, przyjaciele z bliskiego sąsiedztwa, przybyło tu z dalekiego Dolnego Śląska i bliżej im do łagodnych Sudetów niźli do groźnych skalnych brzytew i turni Tatr. Trzeci to z racji zamieszkania niemal u stóp najwyższych polskich gór, stały bywalec tego granitowego królestwa.

"A droga długa jest..."

Nasza trójka preferuje polski styl uprawiania turystyki i dla zaoszczędzenia kilku Euro opłaty parkingowej wybrała nieco bardziej oddalone od szlaku miejsce postoju, toteż zmuszona jest przejść nieco drogi asfaltem. Nie zdają sobie sprawy że wracając będą przeklinać te dodatkowe kilkaset metrów. Niewiele rozmawiając zanurzają się w las, i idąc już szlakiem, rozdzielają się na dwie części – szybkie tempo Łukasza daje o sobie znać. Chmury opadają w międzyczasie w najniższe partie dolin i stojąc nad wodospadem Skok, podziwiać mogą siwe kłębowiska poniżej.

Przy drodze pojawiają się pierwsze turnie.

Szkoda, że jeszcze nie w lodzie.

Dogoniliśmy w końcu Łukasza.

I poszli...

Jeszcze tylko jeden próg doliny i wchodzimy w trawers.

W końcu docierają do wielkiego maliniaka, leżącego nad Małym Kozim Stawem. Tutaj, rozbudzeni marszem oraz przenikliwym chłodem poranka konsumują ostatni spokojny posiłek przed zapadnięciem zmroku. Zza pleców spoziera na nich ich cel – Szatan.

Górołazi wciskają się w kolorowe taśmy uprzęży. Pójdą „zachodem przewodników” a następnie wybitnym żlebiskiem opadającym z przełęczy pomiędzy Szatanem a Pośrednią Basztą.

Więcej kamieni niż śniegu.

Debiut wysokościomierza w terenie.

W międzyczasie zza Szczyrbskiego Szczytu napłynęła kolejna porcja chmur które drastycznie ograniczyły widoczność. W głowach poczęły się rodzić wątpliwości – czy na pewno uda się odnaleźć właściwy zachód, czy droga nie sprawi problemów orientacyjnych? Raki zazgrzytały jednak o skałę, śnieg zaskrzypiał pod podeszwami ciężkich, górskich butów.

Po ciągnącym się w górę piarżysku udało się wejść w zachód prowadzący do żlebu. Po kilkunastu minutach towarzysze dotarli do miejsca w którym należało przetrawersować eksponowaną rynnę.

Lufa w dół jest, ale trzeba przejść.

Prawdopodobnie zeszli z właściwej drogi, rynna, choć niezbyt trudna technicznie, dla bezpieczeństwa została przekroczona z asekuracją. Teraz oczom ich ukazał się szeroki żleb którym zgodnie z przewodnikiem powinni wydostać się nieopodal szczytu. Ruszyli więc do góry aby po kilkudziesięciu metrach wydostać się ponad chmury. Pod stopami rysowało się teraz białe kłębowisko, niesamowity widok, morze z którego wystawała tylko przeciwległa grań Soliska, a słońce, którego nie zasłaniał już żaden obłok, zaczęło przypiekać niemiłosiernie. Gdzieś w sąsiedztwie żlebu z głuchym łoskotem przewaliły się spadające głazy.

Sąsiadujące ze żlebem turniczki.

Krioterapia raków.

Biała otchłań.

Czas mijał nieubłaganie. Z każdą minutą coraz bliższe stawało się ryzyko powrotu we mgle i ciemności. Zapadła decyzja odwrotu. Wysokościomierz w odbiorniku GPS wskazywał 2330 metrów n.pm. - Do szczytu pozostało zatem około 100 metrów.

Decydujemy się schodzić na dół.

"Ach! Pod stopami niebo i nad głową niebo".

Trójka związała się liną i rozpoczęła schodzenie do doliny. Rynnę przy wyjściu ze żlebu przekraczali już w półmroku. Jeszcze tylko przejście zachodu, stożka piargowego i są w dolinie.

Na „śniadaniowym” maliniaku poczęło z nich schodzić całe napięcie, przyszło błogie odprężenie ale po skromnym posiłku musieli ruszyć dalej. Krótka droga do parkingu w Szczyrbskim Jeziorze zaczęła się dłużyć, ostatecznie dotarli jednak do samochodu. Jeszcze tylko powrót do Polski i nasza trójka zagrzebie się w ciepłych łóżkach. Tym razem cel nie został osiągnięty, Szatan czeka jednak na kolejny szturm a ten na pewno nastąpi jeszcze tej zimy.

Tekst: Damian

Zdjęcia: Justyna i Łukasz

Góry Kamienne i Wałbrzyskie - 15.04-17.04.2011

2011-11-16T12:45:00.004+01:00

Decyzja dołączenia się do ekipy z forum G-S podjęta błyskawicznie, że aż sama zaczęłam się zastanawiać czy aby na pewno wszystko się uda. Trudności było kilka. Od załatwienia sobie jednego wolnego dnia (co na moich - na szczęście już zakończonych studiach- było prawie że niewykonalne), po wydostanie się z pyrlandzkiej ziemi, na której jeszcze w tamtym czasie pomieszkiwałam. Wszystko poszło na szczęście po mojej myśli. Trzy dni zaplanowane na przedreptanie Gór Kamiennych i Wałbrzyskich ostatecznie zakończyły się 51 kilometrami w nogach oraz pokonaniem w sumie 1800 metrów przewyższenia.

Naszą wędrówkę po Wałbrzyskich Stożkach rozpoczynamy przy dworcu PKS. Tam będąc już z Mariuszem i Lidą, spotykamy się z Piotrkiem, Dorotą i...Funią - długowłosą jamniczką, która zapewne ma już dużo więcej przedreptanych kilometrów ode mnie. Spacerowym krokiem przemierzamy miejskie ulice po czym schodząc z chodnika wchodzimy do pobliskiego lasku. Tam odhaczamy pierwszy zaplanowany punkt z trasy - schronisko Harcówkę, które niestety ze względu na wczesną porę jest zamknięte. Kolor niebieski towarzyszy nam przez pierwszą część dnia, aż do przełęczy pod Borową. Docieramy do kolejnych zaplanowanych punktów: Mauzoleum (poniemiecka budowla) - Niedźwiadki (604, 623, 629m n.p.m) - Mały Wołowiec (vel Mały Kozioł) 718m n.p.m - Wołowiec 776m n.p.m - Kozioł 774m n.p.m).

Mały Kozioł 718m n.p.m

Przy Koziej Przełęczy spotykamy pierwszych tego dnia turystów. Przy krótkiej rozmowie okazuje się, że należą do Klubu Górskiego "Ornak" z Gniezna. Następnie podchodzimy pod szlaku czerwony, gdzie w niecałe 10 minut jesteśmy na najwyższym wzniesieniu Gór Wałbrzyskich - Borowej.

Podejście na Borową. Najwyższy szczyt Gór Wałbrzyskich.

Ponownie wracamy na niebieski szlak. W Rybnicy Małej żegnamy się z Górami Wałbrzyskimi i witamy Góry Kamienne. Podchodzimy na górę Rogowiec, gdzie znajdują się ruiny średniowiecznego zamku.

Przy Ruinach zamku Rogowiec, pięknie widać nasze Wałbrzyskie Stożki.

Śnieżyca Wiosenna.

Mijamy Skalną Bramę, gdzie pozostaje nam już ostatnia prosta do mety pierwszego dnia - Przełęczy Trzech Dolin, gdzie znajduje się schronisko Andrzejówka. Tam mamy zarezerwowany nocleg.

Dzień drugi rozpoczynamy od podejścia na Waligórę- najwyższe wzniesienie Gór Kamiennych. Na tym pagórku miałam okazję już być, tyle że w wersji zimowej. Od razu przypomniało mi się jaką "krzywdę" wyrządziła mi za pierwszym razem ;).

Z futrzastą towarzyszką na Waligórze.

Chwilka dla szczytu, po czym schodzimy do rozdroża, gdzie idziemy drogą rowerową pod czeską granicę. Tam doganiają nas Norbert z Kemposem. Szlakiem niebieskim wchodzimy na Ruprechtickiego Szpiczaka - fajną pepikową górkę, na której rozpościera się fantastyczna panorama.

Na czeskim szlaku...

Spoglądamy na czeskie pagórki.

Wieża widokowa na Ruprechtickim Szpiczaku.

Górskie pozdrowienia!

Ekipa w komplecie.

Szlakiem zielonym, przechodząc przez wąwóz dochodzimy do Sokołowska. W centrum miasteczka zatrzymujemy się w niewielkiej kawiarence. Późnym popołudniem wracamy z powrotem do Andrzejówki. Po krótkim odpoczynku rozpalamy ognisko i wymieniamy się górskimi opowieściami.

Dnia trzeciego ponownie gościmy w Sokołowsku. Tam, żegnamy się z Norbertem i Kemposem, którzy przez Bukowiec, szlakiem czerwonym wracają z powrotem do schroniska. Pozostali, w tym ja, idziemy szlakiem żółtym na Stożek Wielki.

Stożek Wielki. Oj wielki :)

Na ostatnim już zdobytym pagórku postawiona jest drewniana platforma, z której dobrze widać Masyw Dzikowca, Lesistą Wielką oraz charakterystyczny Chełmiec, a nawet białe Karkonosze! Ekstremalnym zejściem powoli schodzimy do Unisławia Śląskiego i żegnamy się z górami. Meta w Wałbrzychu. A potem..no cóż powrót na pyrlandzką ziemię.

Świnica 2301m n.p.m - 26.09.2011

2011-09-30T21:55:00.238+02:00

"TATRZAŃSKA ŚWINIA"

scenariusz wspomnieniowy

według wyprawy

Justyny P. i Damiana S.

na Świnicę w Tatrach Wysokich

(c) Legnica, 2011

CZĘŚĆ I
PLENER, BETONOWY MOSTEK NAD "SMRÓDKĄ"-PÓŹNY WIECZÓR

Ciemna ściana lasu. W oddali widoczny hutniczy komin z czerwonymi znakami nawigacyjnymi. Na pierwszym planie widoczne dwie postacie wśród unoszących się chemicznych oparów z pobliskiej rzeczki. W jej żółtym kolorze intensywnie odbija się księżycowe światło. Nad rozłożoną mapą Tatr trwa dyskusja.

DAMIAN

(wskazując palcem na pewien punkt na mapie)

A może w końcu zróbmy ten Lodowy?

JUSTYNA

(po westchnięciu)

Pogoda byłaby idealna. Ale jak się dostać na Słowację...

(po krótkim milczeniu)

A może Beskidy? I zrobić coś z KGP?

DAMIAN

No w sumie można by było. Ale czy my chcemy jechać w Beskidy,

kiedy szykuje się prawdopodobnie ostatnia w tym roku super pogoda?

JUSTYNA

Nie, nie chcemy.
(spogląda ponownie na mapę szukając czegoś co przykuje jej uwagę)

DAMIAN
Możemy pojechać tatrzańskim standardem. Orla, Kasprowy albo Czerwone Wierchy...
(po krótkiej chwili)
To może jak nie cała Orla Perć, to może Świnica.
Chociaż pewnie tam byłaś.

JUSTYNA
Nie wiem jak to się stało, ale na Świnicy nigdy nie byłam!

DAMIAN
Ja też nie.

JUSTYNA
No to już wiadomo co robimy w ostatni poniedziałek miesiąca.
Może to dobra okazja by zrobić też pierwszy świt w Tatrach...

CZĘŚĆ II

ZAKOPANE, CENTRALNE RONDO PO PÓŁNOCY

Ostatni podjeżdżający autobus relacji Kraków-Zakopane na dworzec PKS. Scena pierwsza:

(w autobusie)
DAMIAN
Justyna, jesteśmy w Zakopcu.
Wypadałoby jeszcze przed Twoim nocnym kryzysem dotrzeć na Halę Gąsienicową.

JUSTYNA
(Z przymykającymi się oczyma)
hhhhrrrrrrr....

DAMIAN
Justyna...

JUSTYNA
...

Przy ścianie budynku dworca. Opustoszałe ulice. Scena druga:

JUSTYNA
(szukając zaciekle czegoś w plecaku)
Nie wiem jak Ty, ale ja się ciepło ubieram.
Im wyżej tym zimniej i wietrzniej.
O! Jest!
(wyciąga czarne zawiniątko z frędzlami i zakłada na głowę)
W ogóle czegoś mi tu brakuje.
Coś tu nie pasuje.
Aaaa... nie ma łapiduchów noclegowych, stąd taka cisza!

DAMIAN
(dziwnie się przyglądając)
Nie wiedziałem, że masz czapkę premiera Tuska.
Brakuje tylko And i Słońca Peru.

CZĘŚĆ III

KUŹNICE --> SZLAK NIEBIESKI - 1 W NOCY

Przy drewnianej budce należącej TPN'u. Scena pierwsza:

DAMIAN
No, teraz to ja już nie pamiętam którędy mamy iść. Żółty czy niebieski?

JUSTYNA
(Jedząc batonika)
Mlask, mlask...
Na żółty możesz iść ale beze mnie, ja tam raz byłam, więcej się nie pojawię.
Tylko niebieski!

DAMIAN
Czemu? Ja tam nigdy nie byłem, co się tak upierasz...

JUSTYNA
Mlask, ciamk...
Bo nie.

Damian
(Ściszonym tonem)
No niech Ci będzie...

(będąc już na szlaku)

Miś
(z ciemnego lasu)
Grrrrr...

DAMIAN
Chodź, chodź.
Musimy się dostać powyżej poziomu lasu.

JUSTYNA
(przebierając coraz szybciej kijkami)
Stuk, stuk, stuk stuk...

Na krzyżówce szlaków. Z minuty na minutę robi się coraz jaśniej. Góry powoli się budzą. Scena druga:

DAMIAN
(zasapanym głosem)
Kurcze, nie zdążymy na świt na Świnicy, ani nawet na Świnicką Przełęcz.
Mamy jakieś 30 minut tylko.
(patrząc na szlakowe tabliczki informacyjne)
W sumie mamy tyle na Karb.
Z Małego Kościelca chociaż trochę tego świtu zobaczymy.
Jak myślisz, co robimy?

JUSTYNA
(przetwarzając otrzymane informacje)
Hmmm...
(bez odpowiedzi, wybiera dróżkę skręcającą w lewo)

DAMIAN
Ok...
Powinniśmy zdążyć na tego Kościelca.

CZĘŚĆ V

MAŁY KOŚCIELEC, ŚWIT

Chłód i powolnie ukazująca się gra porannych świateł. 5 nad ranem. Scena pierwsza:

JUSTYNA
(podirytowanym głosem)
Co za aparat!
Dlaczego w takich momentach zawsze nawala!
Aggrrhh...
(wyjmując szybko z plecaka)
Statyw, statyw!
Damian, ustaw się na tle Kasprowego!

DAMIAN
(siedząc na kamieniu i konsumując zasłużone
zagęszczone mleko w tubce)
Mlask, mlask...

3 godziny później. Dwie ludzkie wywłoki gapią się na słońce z minami zadowolonego gada. Scena druga:

DAMIAN
To co, uderzamy na Świnie?

JUSTYNA
Jeszcze 20 minut.
To słońce jest fantastyczne!

(godzina później)

DAMIAN
To co, zbieramy się?

JUSTYNA
Jeszcze 10 minut.

(2 godziny później)

DAMIAN
Oj chyba nie dojdziemy na tą Świnicę dzisiaj.
Odpuszczamy?

JUSTYNA
Nie, no coś Ty. Jeszcze tylko 5 minut.

(3 godziny później, południe)

DAMIAN
Justyna...?

JUSTYNA
Dobra, czas ubić tą Świnię na obiad...

Kościelec o 8 rano.
Serwować w temperaturze powyżej 10 stopni celsjusza.

Czerwone Stawki Gąsienicowe.
Najlepsze wrażenie robią kiedy trzewia wypełnia odżywcza mieszanka mleka zagęszczonego
i cytrynowej wody mineralnej.

Damian i Długi Staw.

W stronę Świnickiej Przełęczy.

Za plecami Pośrednia Turnia - 2128m n.p.m.

CZĘŚĆ V

ŚWINICA

Na czerwonym szlaku, dwójka bohaterów dołącza się do turystycznej pielgrzymki. Pora obiadowa. W powietrzu czuć już zapach przypieczonej wieprzowiny. Scena pierwsza:

DAMIAN

(na szczycie)

Idziemy na taternicką Świnicę?

Trochę dużo ludzi tutaj.

JUSTYNA

Jak stoimy z czasem. Zdążymy na pociąg?

DAMIAN

Jest po drugiej.

JUSTYNA

Możemy spróbować.

Widoki ze Świnicy.

Widok na Tatry Zachodnie.

Na świnickiej grani. W pełnym skupieniu dwójka bohaterów próbuję się odłączyć od szczytowego tłumu. Na ostrych, kamiennych krawędziach w połowie drogi na Taternicką Świnicę decyduje o wycofie z powodu braku czasu. W drodze powrotnej na oszlakowany szczyt dopada ich pewne zjawisko. Scena druga:

JUSTYNA

(spoglądając z zaciekawieniem na zasłonięte chmurami szczyty po swojej lewej stronie)
Hmmm.. Wygląda jak ludzka postać.
Hmmm... rusza się
Hmmm... to ja!

DAMIAN
To widmo Brockenu!

JUSTYNA
Że co?

DAMIAN
Widmo Brockenu. Umrzesz w górach!

JUSTYNA
Dopiero co się pozbyłam śnieżnickiej klątwy!
(po zniknięciu mamidła górskiego)
W sumie to jest tak piękne zjawisko,
że uważam to za obecność szczęścia w górach o!

Widmo Brockenu.

Na Świnickiej Grani.

Jak zwykle korki na łańcuchach.

Zaczajona Krywań.

Świnia na parze z Hali Gąsienicowej ;-)

CZĘŚĆ VI

LUDZIE BEZDOMNI

Zakopane, dworzec PKS. Długa kolejka przy autobusie relacji Zakopane-Warszawa.. Godzina 22. W powietrzu wisi znaczne ryzyko nieprzespania drugiej nocy z rzędu. Scena pierwsza:

JUSTYNA

Coś mi się wydaje, że nie wsiądziemy do tego autobusu.

DAMIAN

JUSTYNA

No wszyscy mają już kupione bilety.

DAMIAN

Dobra, chodźmy na PKP.

Może tam coś będzie jechać do Krakowa.

(przy dworcu PKP)

OCHRONIARZ

A państwo gdzie?

DAMIAN

My chcieliśmy zobaczyć rozkład jazdy pociągów.

OCHRONIARZ

Hol już jest zamknięty.

A gdzie chcecie jechać?

DAMIAN

Do Krakowa.

(wskazując na jedyny pociąg podstawiony na peronie)

Ten pociąg dokąd i o której jedzie?

OCHRONIARZ

Jedzie do Krakowa. Startuje o 4 rano.

JUSTYNA

(śmiech)

DAMIAN

No to został nam już tylko lans na Krupówkach do 4.

Opustoszałe Krupówki. Klienci w knajpach powoli zostają wypraszani z konsumpcyjnych lokali.. Dwójka bohaterów próbuje gdzieś przeczekać 5 godzin. Scena druga:

JUSTYNA

Wszystko zamknięte!

Jednak o takich godzinach centrum miasta

funkcjonuje tylko w sezonie letnim.

DAMIAN

To co, jedyna otwarta knajpa w mieście.

Idziemy do METY na grzane wino!

Ponownie dworzec PKP. Ławeczka. Mocno zagłuszający ciszę turkot załączonego pociągu stojącego na peronie. Scena trzecia:

DAMIAN

Brrrr....

JUSTYNA

Brrrr...

POCIĄG

Wrrr...

(godzina 4 rano)

POCIĄG

(otwierające się drzwi pociągu)

Szzzzrrrr....

4644m substancji czynnej n.p.m - 17/18/19.09.2011

2011-09-29T19:47:00.073+02:00

Zaburzenia nizinne to pewnego rodzaju przewlekła i silnie postępująca choroba na którą cierpię od dobrych kilku lat. Przypadłość charakteryzuje się zmiennością nastroju względem wysokości nad poziomem morza. Im dłuższe przebywanie na nizinach tym pogłębiająca się dysfunkcja organizmu. Z tym choróbskiem nie walczę na szczęście sama. Damian od pewnego czasu również coraz bardziej zaczął odczuwać powikłania związane z zaburzeniami nizinnymi. Po moim wielkim powrocie z wielkiego, nizinnego! miasta, postanowiliśmy połączyć siły i wspólnie podjąć leczenie, a że stare porzekadło brzmi: "czym się strułeś, tym się lecz", na naszej recepcie znalazły się aż cztery leki: Śnieżnik 1425m n.p.m, Rudawiec 1105m n.p.m, Smrk 1125m n.p.m (czeski specyfik) oraz Kowadło 989m n.p.m. Terapia przewidziana na trzy dni okazała się w pełni skuteczna. Leczenie szybko przyniosło pożądany efekt, dzięki czemu po przyjeździe do domu mogliśmy na jakiś czas wrócić do swoich codziennych, nizinnych zajęć, nie odczuwając przy tym znaczących objawów klinicznych.

Raport z przebiegu kuracji:

Dzień 1.

Jak większość eskapad z Damianem, również i ta rozpoczyna się na tak zwanym "rogu" dwóch legnickich ulic. Start jak zawsze wczesnym rankiem, stąd jedynym naszym komitetem pożegnalnym jest grupka śmiertelników cierpiąca na bezsenność alkoholową. O godzinie 8-ej wsiadamy w PKS relacji Legnica-Sienna (Czarna Góra). Niewielkich rozmiarów autobusik prowadzi pan Tadzio. Z moich obserwacji wynika, że jest to bardzo doświadczony kierowca. Zabierając po drodze termos z kawą na autobusowej zajezdni wyjeżdżamy na 4 godzinną trasę urozmaiconą opowieściami jednego z podróżnych. Jego rozbrajający śmiech powodował śmiech u mnie z jednoczesnym napływem myśli powątpiewania w cały zamysł wyjazdu. Wszystko z powodu śnieżnickiej klątwy, która ciążyła nade mną od ponad roku. Pomimo wielu podchodów związanych ze zdobyciem Śnieżnika, żadna próba nie powiodła się. Ba! Próba nigdy nawet nie przekroczyła progu w drzwiach. Ten wewnętrzny niepokój związany z przekonaniem, że na pewno wydarzy się coś niespodziewanego trzymał mnie aż do mojego powrotu na niziny.

Pan Tadzio swoim supermobilem podjechał na przystanek w Siennej. W sobotnie popołudnie oficjalnie rozpoczęliśmy leczenie. Pierwszym miejscem, dzięki któremu uzyskaliśmy wstępną dawkę terapeutyczną było wejście na Czarną Górę. Na drewnianej wieży widokowej bardzo przejrzyście widzieliśmy naszą dalszą trasę na najbliższe kilka godzin. Na widok Śnieżnika w całej okazałości, złapał mnie jakiś dziwny ścisk w żołądku. Polski król Sudetów czekał...

Leniwym tempem, szlakiem koloru czerwonego podążaliśmy w jego stronę. Pozwolenie wejścia na szczyt otrzymaliśmy przed zbliżającym się zachodem słońca.

Schronisko pod Śnieżnikiem.

Wieczór coraz bliżej...

Ostatnia prosta.

Śnieżnicka klątwa zdjęta!

Śnieżnik 1425m n.p.m

Na Śnieżniku wyzwalam z siebie radosne emocje związane z pozbyciem się klątwy - skacząc po kamiennych ruinach dawnej wieży widokowej. Damian natomiast uruchamia GPS-owego Tymka i wklepuje współrzędne chatki pod Śnieżnikiem, w której planowaliśmy przeczekać noc.

W towarzystwie silnego wiatru opuszczamy polskiego króla Sudetów.

Po obraniu właściwego kierunku, schodzimy w głąb lasu jedną z wydeptanych ścieżek. W pewnym momencie dostrzegamy dwa przebijające się światła między drzewami z nad przeciwka. Z kroku na krok stawały się coraz intensywniejsze. Ostatecznie, minęliśmy się z dwoma turystami wracającymi prawdopodobnie z chatki. Mieli dla nas nieciekawe wieści. Chatka bowiem była tego dnia już zamieszkała. Zbliżając się do niej, nie trudno było usłyszeć gospodarzy. Główny wodzirej w tak "przemiły" sposób nas przywitał, że bez słowa zrozumieliśmy się z Damianem, by nie zostawać w tej chatce ani na chwilę. Tym bardziej, że czynniki zewnętrze takie jak stres mogłyby znacznie osłabić działanie dawki podtrzymującej :)

Przed północą, las zaczął przemawiać. Okazało się bowiem, że znaleźliśmy się w centrum rykowiska jeleni! Koncert trwał prawie 3 godziny.

Dzień 2.

Przed południem ruszamy po kolejny lek z recepty - Rudawiec.

Poranek dnia drugiego.
Po powrocie do domu, przesłuchałam najnowszą płytę
Kasi Nosowskiej "8". *Utwór "O lesie" będzie mnie za każdym razem
zabierać myślami w to właśnie miejsce.

Na poranne śniadanie w plenerze wpadła biedronka.

Dzień mocno ospały. Pogoda pozwalała na robienie długich popasów, do takiego stopnia, że podczas jednego z nich ucięłam sobie 15 minutową drzemkę na środku szlaku.

Helioterapia w drodze na Rudawiec.

Kolejny lek z recepty - najwyższy szczyt gór Bialskich - Rudawiec.

Zielony zaczepnik.

Po wchłonięciu drugiej dawki terapeutycznej udajemy się w okolice rezerwatu "Puszcza Śnieżnej Białki".

Nasz trzygwiazdkowy hotel.

Po zobaczeniu tego domku, natychmiastowo pojawił się u mnie wielki banan na twarzy. Spodziewałam się, że kolejną noc przeczekamy co najwyżej pod jakąś drewnianą wiatą. A tutaj taka kulturka! Miejsce mi się tak bardzo spodobało, że chętnie bym tam wróciła. Nawet w zimie.

W nocy zaczął padać deszcz...

Dzień 3.

...i padał nieustannie przez cały dzień. Będąc na przełęczy Trzech Granic, udaliśmy się w głąb czeskiego lasu. Z racji, że trzeci lek z naszej recepty nie był dobrze oznakowany, wspomogliśmy się Tymkiem, który idealnie odnalazł kolejną dawkę substancji czynnej.

We mgle - Przełęcz Trzech Granic.

Smrk vel Smark zdobyty!

Wróciliśmy z powrotem do wspomnianej przełęczy i od tego momentu, przy dźwięku chlupoczącej wody w butach, podążaliśmy wzdłuż granicy polsko-czeskiej. Słupek za słupkiem i tak po dwóch godzinach udało nam się zażyć ostatniego specyfiku z zaplanowanej kuracji.

Kowadło - najwyższy szczyt Gór Złotych.

Zeszliśmy do małej wioski Bielice, gdzie stamtąd czekała nas prawie 12 kilometrowa asfaltowa przeprawa.

A za zakrętem już czyhał asfalcik do Stronia Śląskiego.

W Stroniu Śląskim wsiedliśmy do supermobilu pana Tadzia i oficjalnie zakończyliśmy leczenie. Szybki powrót do domu nie spowodował na szczęście wstrząsu nizinnego.

--------------------------------------------------------------------------------------

Grotta dei Pagani 2224m n.p.m - 19.08.2011

2011-08-19T20:57:00.010+02:00

W maju tego roku, miałam okazję być na Monte Visolo (jeden ze szczytów Presolany). W tamtym czasie, wraz z Łukaszem zdobyliśmy szczyt, stąpając w niektórych miejscach jeszcze po śniegu, a cała ściana Presolany była przykryta chmurami. Postanowiliśmy wybrać się tam ponownie, chociażby ze względu na przychylną tym razem prognozę pogody.

Presolana w całej okazałości.

Wysiadamy na tym samym przystanku autobusowym co ostatnio, jednak naszym celem jest dojście do tak zwanego "dużego krzesła". Idziemy tam naprawdę leniwym tempem. Łukasz podczas drogi co chwilę wyjadał z plecaka pistacje, a ja zaczepiałam czarne motyle(!)

"Bivacco" - czyli schron we włoskim stylu

A za plecami...

groźna Presolana.

"Duże krzesło" :)

Idziemy do groty.

Sama Grotta dei Paganni do której ostatecznie się doczłapaliśmy w okresie letnim ciekawa nie jest. Za to dojście do niej jak i również zejście sprawiło nam sporo kłopotu. Chyba nigdy nie zrozumiem włoskich oznaczeń szlaków odnośnie określania stopnia trudności i czasu przejścia.

Corno Medale 1029m n.p.m (via ferrata) - 17.08.2011

2011-08-19T20:08:00.023+02:00

Corno Medale w Alpach Bergamskich okazała się moją pierwszą via ferratą w życiu. Będąc rok temu w małej włoskiej miejscowości Lecco, nie myślałam, że góry ją otaczające oferują żelazne drogi. Tym razem zamiast leniuchowania przy jeziorze, wybraliśmy z Łukaszem trochę aktywniejszą formę spędzenia tam wolnego czasu.

Z dworca kolejowego idziemy około 40 minut na obrzeża miasta. Mijając ostatnie domostwa, wchodzimy do pobliskiego lasu. Oznaczeń żadnych nie ma, stąd gdyby nie fakt, że Łukasz próbował swoich sił na tej ferracie kilka miesięcy wcześniej (niestety burza zadecydowała o wycofie), na pewno błądzilibyśmy po całym Lecco. W miejscu rozpoczęcia się ferraty, okazuje się, że nie jesteśmy jedynymi osobami, które na ten dzień zaplanowały wejście na Corno Medale tą właśnie drogą. Przy skale przygotowywały się już cztery osoby. Gdy zniknęły nam z zasięgu wzroku, przypięliśmy swoje karabinki do metalowej liny i ruszyliśmy w górę.

Początek via ferraty.

Pierwsze metalowe uchwyty.

Małe urozmaicenie na ferracie.

W połowie drogi na szczyt, coraz bardziej zaczyna nam doskwierać upał. 30°C na skalnej ścianie, powoduje, że szybko pozbywamy się zapasów wody, a ja zaczynam dostrzegać pierwsze skutki uboczne wywołane silną ekspozycją na promienie słoneczne. Oprócz objawów skórnych, pojawiają się pierwsze zaburzenia procesów poznawczych. To co chciałam powiedzieć nie zawsze brzmiało tak, jak pomyślała głowa :) Na szczęście, wspinając się coraz wyżej, łatwiej było schować się w cieniu, dzięki rosnącym drzewom.

Brakuje tylko truskawkowej granity :)

Chwila przerwy.

Widok na Lecco.

Końca nie widać.

Ale się guzdracie :P

Via ferrata prowadzi na sam szczyt. Na Corno Medale docieramy późnym popołudniem, a na samej górze nikogo nie zastajemy. Do Lecco wracamy pieszo już bez metalowych dodatków.

Na Corno Medale.

Corno Medale widziane z osiedla.

--------------------------------------------------------------------------------------
* Więcej informacji o Corno Medale - zobacz

Mięguszowiecki Szczyt Czarny 2410m n.p.m - 06.08.2011

2011-08-08T15:27:00.068+02:00

Po ostatnim wykładzie z "Pryszczologii Stosowanej" postanawiam trochę powagarować i zrobić sobie przerwę od nauki tego jakże ważnego przedmiotu. W programie górskiego nauczania warto czasem korzystać z dodatkowych fakultetów, a że okazji nie można pozwolić uciec ponownie zjawiam się w holu głównego dworca kolejowego w Poznaniu. Tym razem obierając zupełnie inny kierunek niż ostatnio. Stojac w przydługawej kolejce do kasy biletowej, co jakiś czas z niepokojem spoglądam na szklane drzwi, za którymi przelotny deszcz z minuty na minute zamieniał się w potężną ulewę, do takiego stopnia ze jej skutki szybko mogłam zobaczyć wcale nie wychodząc z budynku. Po otrzymaniu swoich 2 minut przy okienku, obezwładniona szczęściem udaje się w kierunku przejścia podziemnego, by dostać się na peron nr 5. Mój pewny krok zatrzymał dosyć niecodzienny widok. Całe przejście podziemne było zalane do wysokości kostek u nóg. To nie jedyna napotkana trudność podczas mojej podroży do Wrocławia. Od polskich kolei otrzymałam w gratisie dodatkowe 40 minut jazdy "bez trzymanki" (jakby 3 godziny nie były wystarczające i co bym mogła widzieć szczegółowo krajobraz za oknem). Zaczęłam mieć wątpliwości, czy aby na pewno uda mi się wydostać z nizin i uczestniczyć w tym fakultecie. W najgorszym przypadku czekała mnie i moich dwóch towarzyszy - Damiana i Artura - nocna, piesza wycieczka do Legnicy, gdyż o tak później porze nie mielibyśmy już żadnego transportu do domu.

Na szczęście pomimo zawirowań zjawiam się w holu wrocławskiego dworca na czas, próbując przedrzeć się przez dziki tłum zlokalizowany przy głównej tablicy informacyjnej. Z owego tłumu wyłania mi się Damian, a po chwili dzwoni do mnie Artur z zapytaniem czy jesteśmy już na miejscu. Stojąc już w komplecie przy wejściu do tunelu na poszczególne perony zauważamy pewne znaki szczególne wśród innych podróżujących. Z powodu zapowiadanej słonecznej pogody na najbliższe dni oraz organizowanych letnich festiwali muzycznych, czoła musieliśmy sprostać aż trzem grupom przodującym tamtego wieczoru. "Bieszczadowcy"- grupa charakteryzująca się wielkimi plecakami, karimatami i wędkami. Może stanowić spore zagrożenie podczas pogoni za wolnym przedziałem. Nie tylko ze względu na podobny kierunek podróży, co większe gabaryty. "Woodstockowcy" - tej grupy nie trzeba przedstawiać. Przebywanie w ich obrębie groziło nikłymi szansami na jakąkolwiek drzemkę w pociągu. Na szczęście jednak, słynący z budzenia wielu kontrowersji festiwal, organizowany jest z dala od jakichkolwiek pagórków. Grupa była jednak dosyć pokaźna, stąd mogła utrudnić nam w przedarciu się na konkretny peron, który w dalszym ciągu nie był nam znany. No i ostatnia grupa. Najniebezpieczniejsza -"Górołazi". Wyglądający jak panoszące się lwy w klatkach na górskim głodzie. Ich rozjuszenie było spowodowane niekorzystną pogodą jaka ostatnio panowała. Jako, że nasz duchowy stan wyglądał podobnie, wiedzieliśmy, że musimy się wykazać lisim sprytem wobec ostatniej grupy. Ustawiamy się zatem w strategicznym miejscu i czekamy na informację z głośników. Po kilku minutach wszystko staję się jasne i uczestniczymy w kolejowej olimpiadzie. Biegniemy do pierwszego wagonu i szybko zajmujemy przedział. Samotnością nie cieszymy się długo. Towarzystwo jakie się zeszło było bardzo zróżnicowane. Od napompowanego mięśniaka w kolorowych japonkach, faceta z tatuażem określającym wyznawaną przez niego religię, po starszego pana z zaburzeniami termoregulacji.

O 5 rano dojeżdżamy do Krakowa i swoją dalszą podróż w okolice Tatr odbywamy autobusem. Po dwóch godzinach jesteśmy w Zakopanem. Łapiemy busa i po godzinie 8-ej jesteśmy w Palenicy Białczańskiej. To właśnie tam, oficjalnie rozpoczęliśmy tatrzański fakultet. Monotonne 9km asfaltową drogą do Morskiego Oka urozmaicało (głównie mi - stąd dzielnie go nosiłam przez cały dzień) bawienie się GPS'em, któremu nadałam imię Tymek :P Jego debiut został na tyle dobrze przyjęty, że pewnie nie raz będzie mi towarzyszyć w górach.

Polskie śmigło nad Morskim Okiem.

Przed południem, w ostatkach dziwnego przypływu gorąca docieramy do Czarnego Stawu po Rysami. Robimy tam przerwę i ustalamy plan na najbliższe pare godzin. Tłumy idące przed nami bądź za nami, na szczęście w planach miały tego dnia Rysy. Wystarczyło dosłownie pare metrów by się od niego odłączyć. Jak? Wybrać szlak zielony na Przełęcz pod Chłopkiem.

A przy schronisku nad Morskim Okiem standardowo - ludziów jak mrówków ;)

Artur zoom'uje na...

...skrzydlatego przyjaciela na tle Morskiego Oka.

Przy rozwidleniu szlaków, odbijamy w prawo i już po chwili możemy się cieszyć tatrzańską ciszą. Do osiągnięcia pełnej radości brakowało nam jedynie przypływu groźnie wyglądających chmur niosących ze sobą powiew zimnego powietrza. Matka natura nie zawiodła.

I gdzie jest ten Chłopek, z którym byłam umówiona tego dnia ;-)?

Nie spiesząc się zbytnio i jakoś nawet nie spoglądając na godzinę podążamy w głąb, mniej zdeptanego przez turystów szlaku. Całej naszej trójce udziela się panujący na nim klimat. Kolejną dłuższą przerwę robimy przy kolebie. Na skalnym ganku wygrzewamy się jak jaszczurki i pochłaniamy promienie słoneczne, które tylko co jakiś czas muskały nas po twarzach.

"I raz, i dwa, i trzy, i w górę serca, wielki cis
Czujność śpi, trochę mdli, jak szarlotka z rana

Co mi, Panie, dasz w ten niepewny czas?
Jakie słowa ukołyszą moją duszę, moją przyszłość na tę resztę lat?
Kilka starych szmat, bym na tyłku siadł
I czy warto, czy nie warto, mocną wódę leję w gardło, by ukoić żal

Co tam nagi brzuch i w górę połatany ciuch
Czuję ten wiatru pęd, że głowa odpada
I raz i dwa i trzy i wcale nie jest zimno mi
Z góry pluć, gumę żuć, tu wszystko wypada"

tekst: Bajm

Przyłapana na ładowaniu górskich baterii.

Koleba przy szlaku na Przełęcz pod Chłopkiem.

Okolice tej koleby przy której zatrzymaliśmy się na dłuższą chwilę, spowodowały, że całkiem zapomniałam o moim umówionym spotkaniu z Chłopkiem. Przebywanie w górach jednak sprawia, że nawet zbyt długie leniuchowanie potrafi być męczące. Jakaś nieokreślona siła motywuje do działania, stąd ruszamy dalej - w kierunku Kazalnicy (2159m n.p.m). To właśnie tam zginął Boguś Linda w filmie "Prowokator" ;-)

Chłopek już pewnie czeka...a ja spóźniona ;)

Fragment Bandziocha (Mięguszowieckiego Kotła) - dla nas i tak był Paździochem

Fragment szlaku zaznaczony ikonką niebezpieczeństwa na mapie. Hmmm...

Na Przełęczy pod Chłopkiem jesteśmy po godzinie 15-stej. Zastajemy tam jedynie 4-osobową grupę, która właśnie przygotowywała się do ewakuacji z owej przełęczy. I tak po kilku minutach jesteśmy kompletnie sami w towarzystwie pięknej, równie opustoszałej słowackiej strony Tatr oraz trzech Mięguszowieckich kumpli. Na jednego z nich decydujemy się wejść. Pomocne okazują się kamienne kopczyki, dzięki którym bez problemu docieramy na szczyt.

Tymek oraz kamienne kopczyki bez problemu doprowadziły

nas na Czarnego Mięgusza.

Widoki na słowacką stronę Tatr.

Na Mięguszowieckiej grani.

Na Czarnym Mięguszu. W tle Mięgusz Pośredni oraz Wielki.

Yes, we can!

Ostatnie spojrzenie i już tylko w dół.

Na szczycie jesteśmy pare minut. Z obawy na ciągle nachodzące chmury jak również późną godzinę decydujemy się już jedynie tracić na wysokości. Schodzimy tą samą trasą do miejsca lokalizacji kamiennej koleby. Tam otwieramy własną restaurację. Niestety klientów żadnych nie było, stąd wszystko zjadamy sami.

Niewiarygodne - żadnych tłumów :)

Piękna gra świateł na pożegnanie była fantastycznym
prezentem od matki natury.

To jeszcze nie ostatnia prosta.

Ludziów mrówków przy schronisku jakby ciut mniej ;-)

Morskie Oko o 3 w nocy wygląda psychodelicznie. Idąc wzdłuż jego brzegów ma się wrażenie, że ukazuje swoje drugie, trochę mniej łagodne oblicze. Wczesnym rankiem docieramy do Palenicy Białczańskiej czekając ponad godzinę na pierwszego busa jadącego do Zakopanego. A stamtąd, pozostaje nam już tylko 8 godzinna podróż do domu.

Czupel 933m n.p.m- 23.07.2011

2011-07-23T23:23:00.031+02:00

Pryszcz. Największa zmora wśród nastolatków. Lubi pojawiać się z zaskoczenia i zwracać na siebie uwagę. Od pewnego czasu, słowo pryszcz nie kojarzy mi się tylko z niedoskonałością na twarzy, a głównie ze szczytami, które tak określają moi znajomi.

Każdy szczyt jest indywidualnością, jednak w zestawieniu "pryszcze" posiadają kilka wspólnych cech:

* wysokość około 1000m n.p.m

* trudny dostęp komunikacją publiczną

w okolice danego pasma górskiego

* częsty brak widoków z powodu gęstego zalesienia

* prawdopodobnie nigdy bym nie weszła na taki szczyt,

gdyby nie siły motywujące :)

Lipcowa pogoda w tym roku nie przypomina lata w pełni- deszczowo-burzowa nie zachęca zbytnio do górskiej szwendaczki. Przeglądając prognozy pogodowe na weekend udało mi się znaleźć słoneczne okno obejmujące Beskidy. Po wybraniu połączeń kolejowych, którymi dojadę do Bielska Białej, z niecierpliwością czekam na późny wieczór. Przed 22:00 zjawiam się na dworcu głównym w Poznaniu. Stojąc na peronie, z głośników wydobywa się informacja, że pociąg, którym mam właśnie jechać jest opóźniony 20 minut. Było to oczywiście do przewidzenia...tylko ta ilość ludzi stojąca koło mnie, mogłaby być ciut mniejsza. Nie łamię się. Czekam cierpliwie, robiąc kilka rundek wzdłuż peronu. Pozytywnie nastraja mnie Pan o imieniu Jónsi, który na swój ciepły, islandzki sposób wyśpiewuję mi do ucha:

Pociąg podjeżdża, a wszyscy potencjalni konkurenci mogący zająć miejsce siedzące już są ustawieni w blokach startowych. "Uwielbiam" te sytuacje, kiedy każdy każdego kulturalnie przeprasza jednocześnie przygniatając ciężką walizką podczas wsiadania do wagonu. Zakorkowany korytarz oznaczał tylko jedno - do Katowic noc spędzę na stojąco. Pierwsze dwie godziny jazdy przeleciały w miarę szybko. Kryzys dopadł mnie około 1 w nocy. W mojej głowie zaczęły się tworzyć pytania. "Co mnie podkusiło, żeby wsiąść do tego pociągu? "Kto normalny tuła się przez pół Polski, żeby wejść na jakiegoś pryszcza?" "O tej porze bym spała w wygodnym łóżku". W duchu zaczęłam się śmiać. Uświadomiłam sobie jak bardzo góry potrafią uzależnić.

Kilka minut przed 5 rano przesiadam się w Katowicach do drugiego pociągu. Godzina drzemki podczas jazdy i jestem w Bielsku Białej. Kupuję bilety autobusowe w pobliskim kiosku i ruszam na poszukiwania przystanku, z którego odjedzie autobus z numerem 6. Na to zadanie, straciłam aż prawie godzinę. Przemieszczając się między skrzyżowaniami ulic, żaden z przechodniów nie potrafił lub błędnie udzielał mi informacji z powodu zmian ruchu drogowego i objazdów - ach te remonty w wakacje. Postanowiłam zadzwonić do mojego nawigatora - taty :) Sprawdził w Internecie co trzeba i po kilkudziesięciu minutach jestem na obrzeżach miasta. Niestety tam gdzie wysiadam nie dostrzegam żadnego niebieskiego akcentu, dzięki któremu mogłabym dojść na najwyższy szczyt Beskidu Małego. Dochodząc do autobusowej pętli dostrzegam początek szlaku. Zanim doprowadzi mnie do lasu ze ścieżką prowadzącą w górę, mijam kilka domostw i przerywam drzemkę pilnującym psom. A w lesie? W lesie płoszę 3 dziki w trawie, których bym w ogóle nie zauważyła, gdyby nie to, że one zauważyły mnie :)

Będąc dopiero w zasięgu schroniska na Magurce Wilkowickiej pojawiają się pierwsi turyści. Przybijam obowiązkową pieczątkę, po czym ruszam po kolejny kamyk do Korony. Na szczycie nikogo nie zastaję, więc bez większych skrupułów ściągam buty i wykładam się na ławeczce.

Droga prosta i szeroka.

Jeszcze kilka kroków i pełnia szczęśliwości.

Najwyższy szczyt Beskidu Małego - Czupel 933m n.p.m

Ze szczytu widać m.in Górę Żar, która przyciąga
miłośników sportów ekstremalnych ;)

Kapliczka na szczycie.

By nie spędzić kolejnej nieprzespanej nocy w pociągu, udaję się z powrotem w kierunku schroniska powoli żegnając się z Beskidem Małym. Do Bielska-Białej dostaję się schodząc szlakiem zielonym, a następnie jadąc autobusem o numerze 11. Przed godziną 15 jestem na dworcu kolejowym. Czekając na pociąg znajduję zależność między dzisiejszym dniem, a tym co śpiewał mi Jónsi:

~We should always know that we can do everything ~

~Go do!~

Z "pryszczami" można się zaprzyjaźnić (oczywiście nie z tymi na twarzy). Wbrew niekorzystnym cechom jakie posiadają, powodują mimo wszystko wyrzut endorfin! A sama wiedza z "Pryszczologii Stosowanej" nie raz może zostać wykorzystana w praktyce. :-)

Krucze Skały o północy - 16.07/17.07.2011

2011-07-17T12:50:00.039+02:00

Krucze Skały* to ściana piaskowca mierząca prawie 30 metrów, znajdująca się na przeciwko dworca kolejowego w małej miejscowość Jerzmanice-Zdrój (za Złotoryją). Za dzieciaka byłam tam kilkakrotnie, głównie za sprawą niedzielnych rodzinnych wycieczek. W życiu bym nie pomyślała, że pojawię się tam ponownie, ale w zupełnie innych i trochę odbiegających od norm okolicznościach.

Sobota. Godzina lekko po 18-stej. Na pasku startowym miga mi wiadomość od Damiana takiej oto treści: "lubisz spontany?". "Zależy jakie"- odpisałam asekuracyjnie... Rozmowa doprowadziła ostatecznie do wyjazdu na wyżej wspomnianą formację. Wszystko wyglądało by całkiem normalnie, gdyby nie to, co o dość później porze miałabym tam robić. Moje godziny były już policzone ;-)

O 21:00 jesteśmy na miejscu. Na kierowcę i wspólne nocne przesiadywanie dał się namówić kolega Damiana - Tymu. W trójkę wchodzimy na samą górę i usadawiamy się przy miejscu ogniskowym. Po szybkim rozeznaniu, Damian zaczyna montować stanowisko zjazdowe. Nigdy wcześniej nie miałam okazji zjeżdżać po linie z takiej wysokości i na dodatek w takim pionie. Jedyna moja styczność z wysokością mierzyła jakieś 3 metry podczas prostych ćwiczeń na drzewie. Serce chciało zjechać od razu w dół, rozum jednak chciał się obeznać z wysokością na początek stojąc przy ścianie na dole. Dlatego po sprawdzeniu stanowiska zjazdowego przez Damiana, przekonuje go bym najpierw po tej linie weszła. Rozum dzięki temu trochę się uspokoił, a serce nie miało wyrzutów sumienia ;)

Jakieś 7 metrów prusikowania. Czyli aż 1/5 całej ściany.

Na górze czekał na nas Tymu. Nie był on jednak sam. Podczas naszej nieobecności, towarzystwa dotrzymywała mu pewna kobieta... Widocznie mocno unoszące się w powietrzu feromony Tyma, wyczuła jedna z ropuch, której bardzo przypadły do gustu, do takiego stopnia, że zdecydowała się nawet na naruszenie sfery intymnej już przy pierwszym spotkaniu!

Tymu nie zdecydował się jednak zaryzykować i sprawdzić,

czy po pocałowaniu ropucha zamieni się w księżniczkę.

Ze złamanym sercem, ropucha zniknęła w trawie, ja natomiast powoli zaczęłam się przygotowywać do pierwszego zjazdu. Po szybkim przypomnieniu teorii, dostaje zielone światło na swój pierwszy w życiu zjazd przy użyciu rolki i shunt'a. Najważniejsze to dobrze wybić się z progu, potem już jakoś pójdzie - pomyślałam. Na ten czas zapomniałam o wysokości, a bardziej skupiłam się na utrzymaniu równowagi. Po kilkunastu sekundach byłam już na dole. W między czasie, Tymu rozpalił ognisko.

Skwierczenie ogniska od czasu do czasu zakłócał hałas

przejeżdżających pociągów towarowych.

Kilka minut po północy zjechałam drugi raz, fundując sobie tym razem dreszczyk emocji z powodu własnego, chwilowego niedopatrzenia. Po zjechaniu około 3 metrów, shunt (przyrząd zaciskowy) zablokował się, powodując, że zawisłam na linie. Czekając na Damiana, aż skonsultuje z nim swój problem, sama próbowałam sytuacji zaradzić. Niestety instrukcje jakie otrzymałam przed zjazdem nie rozwiązały stanu rzeczy. Wisząc sobie tak około 10 minut, przy świetle jedynie czołówki i przy swobodnie przemieszczającej się między szczelinkami małej szczypawicy, przypomniała mi się sytuacja pewnego brytyjskiego himalaisty**. Ja na szczęście wszystko miałam w swoich rękach, a w głowie nie siedziała mi jeszcze jakaś głupia piosenka. Postanowiłam więc działać. Dzięki wskazówkom podawanym przez Damiana stojącego na dole, owinęłam linę wokół stopy i stanęłam na niej. Większa siła nacisku na shunt'a pod odpowiednim kątem spowodowała, że w końcu pozwolił mi on zjechać na dół.

Po odblokowaniu shunt'a, zjeżdżam na dół.

Ostatni raz zjechałam o 3 w nocy przy pomocy zwykłego "kubka". Obyło się już bez jakichkolwiek komplikacji. Godzine pózniej jesteśmy już w domach.

-------------------------------------------------------------------------------------
*Serwis wspinaczkowy Pogórza i Gór Kaczawskich - http://www.piachy.eu/
(opisane i pokazane m.in Krucze Skały)
-------------------------------------------------------------------------------------
** Dotknięcie pustki - tytuł książki autorstwa brytyjskiego himalaisty Joe Simsona, opisująca próbę zdobycia szczytu Siula Grande i niesamowitą walkę o przetrwanie, zekranizowana pod tytułem "Czekając na Joe". Bardzo polecam!

Pięciobój Tatrzański - 26.06.2011

2011-06-27T14:42:00.041+02:00

W szkole podstawowej, na lekcji biologii, poruszało się wiele tematów. Często dla młodych ludzi jeszcze dość kontrowersyjnych i wzbudzających ogólne speszenie. Ze szkolnej ławki, najbardziej w pamięci utkwił mi (pisząc kolokwialnie) "facet od psa". Oficjalnie był to nijaki Iwan Pawłow, który przeprowadzał badania nad ciekawymi zjawiskami związanymi z układem nerwowym. I tak, od rosyjskiego fizjologa, otrzymaliśmy dwa pojęcia - odruch bezwarunkowy i warunkowy. W ostatni czerwcowy weekend synoptycy spodziewali się napływu zimnych frontów znad zachodu, który niosły ze sobą opady deszczu i burze. Będąc "na chwilę" w Zakopanem od piątku, moim jedynym zajęciem było oglądanie na wszystkich portalach internetowych ikonek określających stan pogody w Tatrach. Jedno przejaśnienie za oknem, jedna kropla deszczu, kulka gradu! czy powiew wiatru powodowały u mnie odruch bezwarunkowy- sprawdzanie, czy coś nie zmieniło się w prognozach. Cała sobota przebiegła pod ciągiem takich wyrazów: deszcz-słońce-deszcz-słońce-grad-wiatr-słońce-burza-deszcz-słońce-deszcz-burza-słońce. Swoją nadzieję na wyjście w góry pokładałam w niedzieli. Z wełnianymi skarpetkami na stopach (czerwcowe noce też mogą być bardzo chłodne!) kładę się spać z pozytywną wizją, że rano ujrzę Giewont w całej okazałości.

Niedziela. Godzina 6 rano. Budzik w telefonie z ustawioną melodią "Piratów z Karaibów" zaczyna dzwonić pod poduszką. Nieśmiało przechylam się z jednym niedomkniętym okiem na brzeg łóżka. Promienie słoneczne przedzierają się przez małe okienko na poddaszu. W mózgu szybko generuje się myśl: "trzeba to wykorzystać". Ściągam więc wełniane skarpety i zbiegam na dół...

Zamysł trasy był prosty. Dostanie się do Doliny Chochołowskiej i zdobycie wielkiej spacerowej trójcy Polskich Tatr Zachodnich i jeszcze tego samego dnia wsiąść do pociągu relacji Zakopane-Szczecin. Na wspólną wędrówkę udaje mi się namówić mamę. Na ulicy Krzeptówki łapiemy busa jadącego do Doliny Chochołowskiej. Takim sposobem rozpoczynamy I etap Pięcioboju Tatrzańskiego. Dolina słynie z długiej asfaltowo-kamienistej drogi. Trasa mierząca ponad 10 km nie zachęcała do jej pieszego przejścia, dlatego wypożyczamy z mamą rowery. Jest to fajne urozmaicenie i przede wszystkim zaoszczędzenie czasu na dojście do głównych rozwidleń szlaków. Oczywiście podczas jazdy nie mogło się obyć bez atrakcji. W połowie drogi spada mi łańcuch. Tracimy kilka cennych minut na trasie, ale do schroniska docieramy z nie najgorszym czasem.

II etap. Rowery w Dolinie Chochołowskiej.

W schronisku kupuję mamie zasłużoną kawę, której smak powoduje przeogromne zadowolenie i dodaje sił na zmierzenie się z III etapem Pięcioboju Tatrzańskiego, który przez najbliższe kilka godzin będzie przyjmować tylko i wyłącznie pieszy charakter.

Zięba przy schronisku na Polanie Chochołowskiej.

O 10-tej wchodzimy na żółty szlak. Według tabliczki, dojście do pierwszego spacerowego szczytu jakim jest Grześ - 1653m n.p.m, zajmie nam 1,5h. Trasa przyjemna, niezbyt męcząca. Nie wiadomo nawet kiedy wyszłyśmy na obszar rosnącej kosodrzewiny, a w kilka minut później ujrzałyśmy pierwsze słupki graniczne.

Trawka pięknie przystrzyżona ;-)

Na Grzesiu jesteśmy zgodnie z planem. Zgodnie z planem, także na ten moment niebo przybiera niebieski kolor.

Grześ 1653m n.p.m

W tle dalsza część III etapu.

Dla Grzesia poświęcamy kilka minut, po czym idziemy w kierunku Rakonia - 1879m n.p.m w towarzystwie dwóch białych piesków rasy Jack Russel. Po drodze odbywamy kolejny etap Pięcioboju Tatrzańskiego...

IV etap. Rzut kijem trekkingowym w dal na granicy polsko-słowackiej.

Pogoda na razie się utrzymuje...

No daj mi już tego łakocia!

Rakoń nie jest zbyt wyróżniającym się szczytem. Oferuje jednak widok na słowacką część Tatr Zachodnich oraz na Wołowca 2063m n.p.m, który wydaje się być bardzo masywną górą. Mamę trochę przeraża jego widok i nie chce uwierzyć, że dzieli ją od niego jedynie 30 minut. Daje się jednak przekonać ze względu na możliwość przekroczenia magicznych 2000 m n.p.m.

Rakoń 1879m n.p.m

Rohacz Ostry 2088m n.p.m- miałam na niego chrapkę tego dnia.

Niestety zabrakłoby czasu, by zdążyć na metę Pięcioboju Tatrzańskiego

Widok z Rakonia na Wołowiec.

W słonecznej aurze jeszcze przez około 20 minut.

Po spałaszowaniu ostatnich jedzeniowych zapasów w plecaku, ruszamy w górę, po raz ostatni tego dnia. Mniej więcej w połowie drogi na szczyt nachodzą znad Słowacji niskiego pułapu chmury, które skutecznie będą przysłaniać "noski" wszystkim dwutysięcznikom w okolicy do samego wieczora. Na górze, jesteśmy 7 minut przed czasem. Jedynie co dostrzegamy, to kolorowy słupek z napisem Volovec.

Wołowiec 2063m n.p.m.

Słupek przytulony. Można wracać na niziny. Byle nie na długo!

Nie zanosiło się nawet na jeden przesmyk niebieskiego nieba, więc decydujemy się wrócić do miejsca gdzie rozpoczynał się zielony szlak prowadzący z powrotem do Doliny Chochołowskiej. Droga trochę się dłużyła... Na pożegnanie pogoda obdarowała nas obfitym deszczem. O 17 jesteśmy przy ostatnim przystanku rowerowym. Ponownie wypożyczamy dwa kółka i bez wysiłku zjeżdżamy do postoju busów w niecałe 10 minut. To był jak wiatr w żagle...a raczej miękka trawka dla naszych stóp...

W Zakopanem jem obiado-kolację i pędzę na dworzec kolejowy. To jeszcze nie koniec... V etap rozpoczynam w pociągu. Przede mną 12 godzin jazdy... O godzinie 8 dnia następnego jestem na mecie Pięcioboju Tatrzańskiego - Poznaniu!

Monte Visolo 2369m n.p.m - 05.05.2011

2011-05-06T12:37:00.051+02:00

Monte Visolo jest skromnie wyglądającym szczytem usytuowanym w pobliżu najbardziej reprezentatywnego miejsca w Alpach Bergamskich. Ściana skał mierzących ponad 2500m n.p.m na pierwszy rzut oka wygląda niczym wielka tapeta z filmu "Truman Show". Alpy Bergamskie uważane są często za przedgórze alpejskie, jednak Pizzo della Presolana o której po części będzie między innymi relacja, śmiało może konkurować z resztą alpejskiego świata!

O 6 rano wyjeżdżam autobusem wraz z Łukaszem z dworca w Bergamo do malutkiej miejscowości Cantoniera della Presolana, leżącej pomiędzy Colere a Bratto. Na miejscu jesteśmy po 8-ej. Łukasz będący w tych okolicach kilkakrotnie na pamięć znał początkowy przebieg trasy. Na Monte Visolo prowadzi łagodnie nachylony szlak z numerem 316. Praktycznie od momentu wejścia na szlak, można już podziwiać rozległe widoki na najbliższe okolice.

Łukasz ocenia warunki atmosferyczne.

Bardzo nieśmiała była tego dnia Presolana.

Ambitne czasy wejść na pierwszej tablicy informacyjnej.

Z nadzieją na przejaśnienia...

Przez cały dzień nikogo nie spotkaliśmy na szlaku. Niestety nad "prywatnymi górami" na wysokości 2000 metrów unosiły się chmury, które kumulowały się i skutecznie zasłaniały całą Presolane. Mniej więcej na tej samej wysokości leżał jeszcze w niektórych miejscach śnieg. Utrudnienie stanowiła także na bieżąco nawadniana trawa.

Idziemy, a tu nagle przepaść :)

Monte Visolo też nie miało ochoty się pokazać.

Jeszcze 300 metrów przewyższenia!

O 12 dotarliśmy na szczyt. Przez prawie godzinę siedzieliśmy i czekaliśmy na jakiekolwiek odsłonięcie kurtyny utworzonej z chmur. Każde, minimalne pojawienie się dziury na niebie, powodowało szybsze bicie serca. Pojawiała się radość a jednocześnie taki wewnętrzny smutek spowodowany niemożnością zobaczenia w całości, górskiej potęgi, na której właśnie gościliśmy.

Z Łukaszem na Monte Visolo.

Monte Visolo 2369m n.p.m.

Ten stożek pomimo tego śniegu był bardzo ciepły!

"Siedzimy, nic się nie dzieje. Gadamy... ale bardzo przyjemnie jest..

Nic się nie dzieje..."

Aż tu nagle...

Słońce!

Tylko wschodnia strona odsłaniała się na pare sekund, do takiego stopnia, że trzeba było mieć dobrą podzielność uwagi oraz refleks by dosłownie "łapać chwilę" w aparacie. Natomiast strona Presolany nie odsłoniła się ani na moment.

Pierwsze, nieśmiałe widoki.

Przy wytężeniu wzroku, można było dostrzec ośnieżone szczyty.

Nie wiem jak nazywa się oficjalnie ta formacja.

Ja ochrzciłam ją "Trójząb" :D

"Trójząb" z dalszej perspektywy.

Prawie jak Orla Perć :)

Nic nie zapowiadało poprawy pogody, więc postanowiliśmy powoli wracać do punktu naszego startu. Schodzenie po śniegu wymagało niezłego skupienia. Kilka razy, by nie polecieć jak kulka w dół, musiałam podeprzeć się rękami, które natychmiastowo doznawały szoku termicznego. Auć!

Na szczęście na tej wysokości trawa była już sucha.

Łukasz jak zawsze miał cieplejsze ręce :P

Łukasz, Justyna i śnieg!

Kwiatki też były...

Do przyjazdu autobusu mieliśmy ponad godzinę czasu, więc usiedliśmy przy ławeczkach na przeciwko Presolany...

Presolano, oh Presolano... Pokaż się chociaż na chwilkę.

Justyno! Więcej już dzisiaj nie dam rady!

Mapa ze szlakami.

Bergamo posiada międzynarodowe lotnisko z dobrymi połączeniami z Polską. Po pokonaniu jedynie ok 50 km można już wędrować po alpejskich szlakach. Poniżej, kilka przydatnych informacji dla tych, którzy chcieliby podreptać po Alpach Bergamskich (Orobie Alps):

Strona internetowa włoskich autobusów w rejonie Lombardii -

http://www.sab-autoservizi.it/

(Dojazd do górskich miejscowości zazwyczaj jest z przesiadką w większych miasteczkach. Autobusy czekają na siebie, więc nie ma powodu do stresu :) Koszt biletu w jedną stronę mieści się w granicach 4 euro)

Fantastyczna strona z dokładnie opisanymi szlakami -

http://www.caibergamo.it/

(By odnaleźć opis interesującego nas szlaku należy kliknąć w zakładkę "Sentieri", następnie na dole strony w ikonkę "Accedi". Po lewej stronie pojawi się lista z początkowymi numerami szlaków --> "Elenco sentieri" i dla przykładu -->"sentieri 3...". Po czym wybieramy konkretny numer szlaku. Szlak nr 316, którym szłam z Łukaszem opisany jest w ten sposób: http://www.caibergamo.it/sentiero.php?t=137)

Kamerki internetowe-
http://turismo.provincia.bergamo.it/site/index.php/it/component/content/article/292

Prognoza pogody dla Włoch-
http://www.ilmeteo.it/

Wielka Sowa 1015m n.p.m - 01.05.2011

2011-05-02T17:36:00.032+02:00

1 maja trzech osobników: Justyna P. Damian S. oraz Stanisław M. postanowili wyłamać się z powszechnie panujących standardów majówkowych i w tym roku nie grillować, lecz wstać o 4 rano i pojechać na podbój Gór Sowich. Do tego celu wykorzystali ofertę Kolei Dolnośląskich jadąc do Dzierżoniowa, gdzie następnie wsiedli w podmiejski autobus nr 1. Przy 20 minutowej jeździe obcowali z tamtejszymi seniorami udającymi się do kościoła oraz z grupą turystów zmierzających na imprezę zorganizowaną przez burmistrza Pieszyc. Jazdę umilała im muzyka biesiadna wydobywająca się z kabiny kierowcy.

Swój podbój Gór Sowich rozpoczęli w Bielawie, gdzie za prawidłowy kierunek ekspansji obrali niekończące się wzniesienie. Pierwszym ich celem było bowiem zdobycie Kalenicy mierzącej 964m n.p.m. By tego dokonać musieli sprostać najpierw Końskiej Kopie, na której w dość ciekawy sposób były poukładane średniej grubości gałęzie. Być może pierwotna konstrukcja miała spełniać funkcję schronienia.

Na Kalenicę dotarli około godziny 10-tej. Justyna po raz kolejny musiała się zmierzyć z metalowym monstrum widokowym. Reszta osobników weszła na górę bez oznak jakiegokolwiek dyskomfortu. Na platformie mocno wiało, więc nie za długo tam zawojowali, tym bardziej, że liczba żywych dusz oglądająca widoki na całe pasmo Gór Sowich znacznie wzrosła.

Wieża widokowa na Kalenicy.

Kto by pomyślał...

Wiejmy stąd!

No dobra, jeszcze wspólna fota...

i widoczek.

Po zdobyciu Kalenicy, ruszyli dalej. Tym razem już grzecznie, bo według szlaku. Kolor czerwony towarzyszył im aż do samej Wielkiej Sowy, na którą wszyscy zaciekle tego dnia podążali. Co najmniej jakby na górze rozdawali coś za darmo, np grochówkę! Przez całą drogę, górską ciszę zakłócały hałaśliwe odgłosy wydobywające się z głębi lasu. Na źródło hałasu obstawiali motocyklistów bądź miłośników gokartów. O tym jak wiele się pomylili, dowiedzieli się na Przełęczy Jugowskiej. Okazało się, że znaleźli się w centrum amatorskiego rajdu samochodowego. W imprezie brały udział wysokiej klasy przerobione samochody wyścigowe, m.in maluchy, kadetty, cinquecenta.

"Umiarkowany" spokój.

Drogowskazy przy schronisku "Zygmuntówka" i kot, którego nie ruszało

nawet tykanie kijkami.

"Szlak przemytników rzodkiewek
jest dobrze chroniony" - cyt. Stanisław M.

Cisza przed burzą tłumów.

I tak oto stanęli zdezorientowani w szeregu przed wieżą widokową na Wielkiej Sowie. Wielkość imprezy zorganizowanej przez burmistrza osiągnęła niebywały rozmiar i rozgłos. Na "Otwarciu sezonu turystycznego w Górach Sowich" pojawiła się także lokalna telewizja. Dziennikarz złapał kontakt wzrokowy z Justyną i szybko podstawił mikrofon. Nie było już odwrotu. Udzieliła kilku niepoprawnych odpowiedzi, dzięki którym raczej nie pojawi się w telewizji.

Burmistrz załatwił nawet darmowe zjazdy na linie z wieży widokowej.

Wieża w całej okazałości, kolejka niekoniecznie.

Tłumy panujące na Wielkiej Sowie sprawiły, że nie mogli znaleźć dla siebie odpowiedniego miejsca. Udali się więc w stronę Kamionek na poszukiwania ostatniego punktu podboju - Smoczej Jamy. Za drogę powrotną obrali szlak rowerowy, a następnie drogę asfaltową, na której co chwile z zza kolejnego zakrętu wyłaniały im się rozpędzone samochody wyścigowe.

Damian S. zaczął robić się niespokojny. To jedna z niewielu sztolni, w której jeszcze nie był. Zszedł z chodnika na leśną ścieżkę, po czym zniknął w czeluściach zieleni. Justyna P. oraz Stanisław M. wiedzieli, że w tym momencie nie należy dekoncentrować kolegi. I tak po kilku minutach poszukiwań usłyszeli magiczne słowo: jest!

Wejście do Smoczej Jamy.

Smocza Jama jest dawnym wyrobiskiem wapienia, którego strzeże ospały nietoperz. Zapewne nie był to Shikaka, którego poszukiwał Ace Ventura w Zewie Natury, lecz jeden z mniejszych latających ssaków w Polsce. Sztolnia ma około 50 metrów długości i w niektórych korytarzach należy wciągać brzuch.

Damian poszukuje tajemnych przejść.

Duchy.

Podbój Gór Sowich zakończyli na przystanku autobusowym
w Pieszycach, gdzie odjechali z powrotem na swoją rodzimą ziemię.

Ślęża 718m n.p.m - 25.04.2011

2011-04-27T18:35:00.017+02:00

10 lat temu byłam... 10 lat młodsza :) 10 lat temu będąc wraz z rodziną na Ślęży w ramach akcji "pojedźmy gdzieś na święta, nie siedźmy w domu przy stole" nie myślałam, że góry wpiszą się na stałe w harmonogram mojego życia. Z okazji zbliżającego się dziesięciolecia zdobycia Ślęży, wpadłam na pomysł, że jest to dobry motyw by pojechać tam z rodziną ponownie i odświeżyć trochę temat tej odosobnionej góry, zwanej potocznie "Śląskim Olimpem". Ponieważ mi przypadła rola prowadzenia całej grupy, wybrałam lajtowy czerwony szlak z Sobótki, by każdy bez większego narzekania na kierownika wycieczki, a przede wszystkim bez zawału serca mógł dojść na samą górę.

W spacerowym tempie, jesteśmy na górze po godzinie. Poza tym, że po tych 10 latach wszystko się 2-krotnie w moich oczach zmniejszyło, zaobserwowałam niepokojące zjawisko. Siedząc sobie na kamieniu i jedząc świąteczne jajko, co chwile przebiegał koło mnie jakiś pies. O ile widok psów mnie jakoś nie zdziwił, to prawie co druga piknikująca grupa miała ze sobą grilla. Z minuty na minutę coraz trudniej było wysiedzieć w tych dymowych oparach.

Dobrze, że Ślęża nie jest wulkanem, bo mieszkańcy z okolic jeszcze mylnie by pomyśleli, że rozpoczęła się ekshalacja... A tego dnia zapowiadano na dodatek przelotny deszcz i burzę...

Symbol Ślęży - starożytny niedźwiedź.

Widok na Sobótkę.

Zbliżała się poobiednia pora, stąd gęstość rozmieszczonych grilli na szczycie znacznie wzrosła. Postanowiliśmy więc powoli kierować się w stronę Sobótki. Dla urozmaicenia trasy powrotnej, wybrałam szlak żółty przebiegający przez Wieżycę, na której znajduje się jedna z moich ulubionych wież widokowych. Około godziny 16-tej dochodzimy do parkingu, na którym zostawiliśmy samochody.

Widok na Ślężę z wieży widokowej na Wieżycy.

Wysoka Kopa 1126m n.p.m - 09.04.2011

2011-04-10T10:21:00.032+02:00

Niezałatwione sprawy lubią się ciągnąć nawet latami. Góra dająca mi pstryczka w nos, powoduje u mnie tylko wzrost motywacji do jej pokonania. Tak właśnie było z Wysoką Kopą. Po grudniowym wycofie, nie dawała mi spokoju do takiego stopnia, że uniemożliwiała mi psychicznie pojechać w jakieś wyższe góry. Po ponad trzech miesiącach przebywania na nizinach, nad moim losem zlitował się w końcu Damian, który stanowczo stwierdził, że już czas zakończyć sprawę związaną z najwyższym szczytem Gór Izerskich.

Postanowiliśmy obrać "troszkę" inną drogę dojścia na szczyt niż miało to miejsce w grudniu zeszłego roku. Będąc w Szklarskiej Porębie, podeszliśmy najpierw kilka kilometrów drogą Sudecką, by w pobliskim lesie odszukać sztolnię pirytu z XVIII wieku. Bacznie rozglądając się po terenie, Damian w pewnym momencie ogłosił, że chyba znaleźliśmy to czego szukamy. Podeszłam kilka metrów bliżej i to co ujrzałam było małą zasypaną liśćmi dziurą. Nie zdążając nawet wypowiedzieć swoich wątpliwości o wejściu tam do środka, w Damianie wybudził się już "grotołazowy duch". Zaczął rozgarniać liście i zaglądać do środka. Na moje szczęście okazało się, że nie jest to główna sztolnia której szukamy. Ta właściwa, znajdowała się parę kroków dalej.

Jedno z większych wejść do sztolni.

Zażartowałam, że zazwyczaj wejścia do sztolni są o pełnych godzinach, więc zrobiliśmy sobie przerwę na papu. Byłam pewna, że podczas naszych poszukiwań pirytu nie będziemy mieć towarzystwa. Jednak przełykając ostatnie kęsy bułki usłyszałam ludzkie odgłosy przemieszczające się w naszym kierunku. Po krótkiej chwili wyłoniła nam się kilkuosobowa grupa z nietuzinkowo wyglądającym przewodnikiem. Trochę posłuchaliśmy dziwnych legend o powstawaniu gór w Polsce, po czym samotnie przystąpiliśmy do akcji eksploracyjnej! To co zastaliśmy to m.in kilka wyrzeźbionych przez naturę formacji z lodu.

Pirytu co prawda nie znaleźliśmy, ale natura przypomniała nam,
że w niektórych zakątkach panują jeszcze mroźne warunki.

Po zwiedzeniu sztolni w dalszym ciągu został nam najważniejszy cel dnia, czyli Wysoka Kopa. Udaliśmy się więc dalej drogą Sudecką aż do Rozdroża Izerskiego, gdzie jak na dłoni mieliśmy całą panoramę Gór Izerskich. Określenie najwyższego punktu było trochę trudne, więc na ten moment wsparł nas niepozorny GPS w komórce, który w znacznym stopniu ułatwił nam określenie naszej wysokości oraz obranie kierunku ataku szczytowego. Zbaczając ze ścieżki, zaczęliśmy się przedzierać przez suche drzewa iglaste, a czasem nawet i śnieg, na widok którego wracały mi wspomnienia z poprzedniego wypadu w te rejony.

Schowani w rowie chroniąc przed wiatrem głównie mapy,

opracowujemy ostateczny plan ataku szczytowego :)

Przedzierając się po raz kolejny przez wielkie śniegowe płaty, wychodzimy na wyrównany teren. Idąc trochę intuicyjnie zza kolejnego suchego korzenia oraz iglastego krzewu wyłania mi się sterta kamieni z tabliczką. Jej napis był dość wypłowiały. Damian zasugerował zmienić do zdjęcia napis na tabliczce. Wspomniał coś o zbieraniu pieniędzy na makaron. Pewnie miał na myśli ostatnie komentarze pojawiające się podczas decyzji o wycofie kilka miesięcy wcześniej. Niestety pomysł nie doszedł do skutku. Nikt nie pomyślał by zabrać ze sobą długopis oraz kartkę.

Widok z Wysokiej Kopy na stronę północną.

Widok z Wysokiej Kopy na stronę południową.

Kaptury z głów! Przed Państwem Wysoka Kopa!

Silny wiatr dawał o sobie znać, więc zdecydowaliśmy się powoli wracać do Szklarskiej Poręby. Tym razem drogą powrotną był szlak czerwony, a następnie niebieski. Spływające pozostałości po topniejącym śniegu oczywiście obrały sobie główny tor schodzenia, więc natychmiastowo w moich butach utworzyły się zbiorniki wody.

Krótka przerwa na opróżnienie plecaków.

Damian wcina ostatnie kawałki czekolady.

Na zakończenie udaliśmy się do tej samej knajpy co ostatnio. Tym razem w lepszym stanie ogólnym. Kulturalnie zjedliśmy pizzę, po czym udaliśmy się na dworzec autobusowy.

-------------------------------------------------------------------------------------

A tak wyglądała nasza próba zdobycia Wysokiej Kopy w zimie --> zobacz

Zimowy Kurs Turystyki Wysokogórskiej - 27.12 - 30.12.2010

2011-01-01T00:02:00.106+01:00

Nowy rok rozpoczął się dla mnie dość spektakularnie. Mówi się nawet, że "Jaki Sylwester, taki cały rok". Ciśnie mi się na usta zmienienie trochę tego porzekadła w moim przypadku. "Jakie pierwsze dni nowego roku, taki nie cały rok". O co chodzi? Może przedstawię mały opis sytuacji. Poprzednich wydarzeń noworocznych nie wspominam za dobrze. Zaburzenia żołądkowe (nie łączyć z upojeniem alkoholowym!) nie spowodowały na szczęście, że rok 2010 przedstawia mi się obecnie w samych złych statystykach. Wręcz odwrotnie! A jaki będzie rok 2011? Rozpoczął się zerwaniem torebki stawowej stawu skokowego. Czyż to nie przepowiednia, że będzie już tylko lepiej? :) Co ciekawe, taką krzywdę nie wyrządziły mi góry, ale miejskie chodniki. Z bandażami i okładami na nodze wracam jeszcze do końcówki 2010 roku, kiedy to pierwszy raz w życiu trzymało się czekan w ręce i uświadamiało sobie, że śnieg może być punktem asekuracyjnym.

Pomysł skorzystania z dobrodziejstw takiego kursu, wpadł mi i Pawłowi do głowy mniej więcej jeszcze w okresie przedwakacyjnym. Odległość czasowa była trochę zabójcza. Nikt nie myślał wtedy o zimie, ale postanowiliśmy zacząć powoli werbować ludzi, którzy nie koniecznie chcieliby spędzić okres świąteczny przy stole. Ostateczny "team" ukształtował się na początku października. Pięciu śmiałków, wymieniając alfabetycznie: Justyna, Kamil, Paweł, Piotrek oraz Witek już w Drugi Dzień Świąt Bożego Narodzenia opuścili ciepłe pomieszczenia z przepełnionymi lodówkami by z własnej nieprzymuszonej woli trochę poegzystować w wysokogórskim terenie.

Dzień 1. "Linoleum"

Naszą podróż do Zakopanego postanowiliśmy podzielić na dwa etapy. Głównie z przyczyn oszczędzania energii i nie tułania się po nocach pociągami. Dlatego też zatrzymaliśmy się u mojej kuzynki mieszkającej w Krakowie. Dla niektórych, była to pierwsza okazja by zobaczyć dawną stolicę Polski, a dla mnie możliwość skosztowania bardzo dobrego drinka z ogórkiem! Dzień minął bardzo sympatycznie, głównie na graniu w "Boggle", rozmawianiu o muzyce i wyjaśnianiu dlaczego Kamil upodobał sobie słowo "linoleum" :)

Dzień 2. " Lajkonik, brokuły i Holandia"

O 7 rano jesteśmy w autobusie do Zakopanego. Większości udziela się drzemka. Dla mnie, to pierwsza okazja zobaczenia Tatr wysłanych śniegową pierzynką. Po 9 wsiadamy ze swoimi pakunami na tył busa jadącego do Kuźnic. Krótka przejażdżka bardzo pobudziła wyobraźnię moich kolegów. Rozmawianie na abstrakcyjne tematy to ich specjalność. W połowie zgubiłam wątek rozmowy, więc moje myśli skierowały się na to, że za chwilę czeka nas podejście do Murowańca i będziemy musieli się pożegnać na parę godzin z ciepłymi pomieszczeniami. Wybraliśmy szlak niebieski na Halę Gąsienicową przebiegający przez Boczań.

Na rozdrożu szlaków. Przed nami jeszcze 30 minut drogi.

Około 14 docieramy do schroniska, gdzie okazuje się, że pokój dzielimy z kursantami, którzy jechali tym samym busem co my i wysłuchiwali naszych pogaduszek o brokułach i Holandii. Zabawne było również to, że jeden z nich mieszka w tym państwie. Może nie wywarliśmy dobrego wrażenia na początku, jednak po bliższym poznaniu daliśmy się polubić do takiego stopnia, że jeden z nich - Adam - postanowił do nas dołączyć i przez najbliższe dni wspólnie zmagać się z programem kursu. Dopiero o godzinie 19, po samochodowych zawirowaniach przyjechali instruktorzy. W szybkim tempie rozdano nam potrzebny sprzęt i przydzielono instruktorów do poszczególnych grup. Nasza ekipa trafiła pod opiekę "Lochnes'a" - sympatycznego instruktora, który nie ma nic wspólnego z potwornością legendarnego potwora. Historia przydzielenia takiej ksywki do jego osoby musi więc być inna. Na sali wykładowej uczyliśmy się podstawowych nazw sprzętów, bezpiecznego ich użycia czy typów wiązań.

Dzień 3. "Pomarańczowy pocisk".

Pierwsze wyjście w teren. Pierwsze zmagania z mrozem. Tego dnia temperatura wynosiła - 15 °C. Śnieg padał przez cały dzień. Pierwszą część dnia poświęciliśmy na naukę hamowania upadków z wykorzystaniem czekana na pobliskim, malutkim stoku. Symulowaliśmy upadek przy pomocy bezpiecznego dupozjazdu. Czekan w ruch i próba zahamowania. Zjazdy wychodziły różnie. Przynajmniej mi. Podobno taką umiejętność trzeba ćwiczyć przy każdej możliwej okazji. Ja, jeszcze tego dnia mogłam już wykorzystać naukę z pierwszej części zajęć przy okazji prawdziwego, niekontrolowanego upadku.

Z Piotrkiem próbujemy hamować upadki.

Zanim jednak do tego doszło, podeszliśmy w okolice żlebu, gdzie po raz pierwszy mogliśmy wykorzystać targany przez siebie sprzęt. Ubieranie raków czy uprzęży nie należało do prostych. Stromy stok powodował częste zapadanie się śniegu. Przy tych wszystkich manipulacjach zgubiłabym dwa karabinki, które myślałam, że już przepadły jak kamień w wodę. Na szczęście przykryła je tylko mała warstwa śniegu i z powrotem znalazły się na mojej szpejarce.

Hura! Mam już raki. Teraz w tym mrozie trzeba je jeszcze założyć!

Podzieliliśmy się na dwa, 3 osobowe zespoły. Związani linami poznawaliśmy tajniki asekuracji lotnej idąc w górę żlebu. Częste postoje na montowanie kolejnych punktów asekuracyjnych powodowały, że mróz coraz bardziej doskwierał. Z racji, że mój zespół szedł drugi, Piotrek idący ostatni, miał za zadanie zbierać nasze "zabawki". Myślę, że jak na pierwszy raz, poszło nam to wszystko całkiem sprawnie.

Witek, Paweł oraz Kamil na asekuracji lotnej.

Ze śnieżnej otchłani wyłania się potwór!

Majster Piotr odkręca śruby lodowe.

Ostatnie metry.

Instruktor udziela wskazówek Kamilowi.

Zawsze chciałam mieć zdjęcie z uniesionym w górę czekanem :P

Około godziny 14 znaleźliśmy się w okolicach Przełęczy Liliowe. Ponieważ powoli zbliżał się zmrok naszym kolejnym celem było już tylko dojście do schroniska. Schodziliśmy dosyć długim stokiem. W pewnym momencie idący z przodu Paweł chcąc coś nam powiedzieć stracił równowagę i zmagając się z wbijaniem czekana w śnieg, zniknął za zakrętem. Jedynie co zdążył nam przekazać przed upadkiem to wyrażenie "Uprasza się...". Podejrzewam, że końcówka brzmiała " o zachowanie ostrożności", gdyż w tym samym miejscu również mi ześlizgnęła się noga. Turlając się z dobrych 30-40 metrów wysmyknął mi się z ręki czekan. Lecąc niczym pocisk reszta towarzyszy idących z przodu odsuwała się na bok. Przed oczami miałam jedynie biel. Mój niedający się samoistnie zakończyć upadek przerwał dopiero instruktor idący jako pierwszy. Dzięki temu doświadczeniu dowiedziałam się co należy robić, kiedy nie mamy możliwości użycia czekana. Do schroniska wróciliśmy cali i zdrowi. Niestety nie wszyscy mieli tyle szczęścia co my. Trzy kursantki z innej grupy doznały dosyć poważnych urazów uniemożliwiających ich dalsze uczestnictwo w kursie. Wieczór poświęcony teorii. Jeden, słuszny nasuwający się wniosek z przeprowadzonych wykładów brzmiał: "Wełna jest dobra na wszystko".

Dzień 4. " Idzie rak nieborak"

Trzeci dzień kursu. Temperatura bez zmian. Natomiast zamiast padającego śniegu, poranek wita nas słonecznymi promieniami. Drogę do Czarnego Stawu Gąsienicowego urozmaicał nam instruktor, który zwracał uwagę na pewne aspekty charakterystyki terenu w jakim się znajdowaliśmy. Większość z nas nigdy by nie pomyślała o niektórych sprawach czy czyhających zagrożeniach.

Wiążemy się linami by bezpiecznie przejść przez Czarny Staw Gąsienicowy.

W końcu pokazały się góry!

No i ruszyliśmy. W niezmienionym składzie z poprzedniego dnia.

Po przejściu, z powrotem zwinęliśmy cały sprzęt i podeszliśmy trochę w górę w kierunku Zawratu. W pewnym momencie odbiliśmy trochę ze szlaku. Na oblodzonym terenie zaczęliśmy się uczyć chodzenia w rakach. Z początku nie dawałam im pełnego kredytu zaufania i za wszelką cenę chciałam wbijać zęby w powierzchnię jak najgłębiej. Na własnej skórze musiałam się przekonać, że na darmo idzie moja energia, gdyż dwa czy cztery przednie zęby wbite w lód spokojnie są w stanie mnie utrzymać. Każdy pokonywany krok stawał się coraz pewniejszy. By jeszcze lepiej zapoznać się z zasadami użytkowania raków, podeszliśmy w nich aż do Zmarzłego Stawu Gąsienicowego.

"Cały czas do przodu. Cały czas do przodu.
Staramy się. Przede wszystkim. :)"

Okolice Zmarzłego Stawu wywarły na mnie bardzo duże wrażenie. Nie sądziłam, że istnieją takie miejsca w Tatrach, zwłaszcza w zimowej odsłonie. Nie mam tu tylko na myśli możliwości praktykowania wspinaczki lodowej. Czułam się jakbym była na jakimś wielkim stadionie. Tyle, że w wersji górskiej. Trybuny w postaci przepięknych grani i szczytów oraz zamarznięty staw robiący za murawę. Jeden z kolegów skomentował nawet, że fajnie by się grało tam w piłkę. Nie tylko więc ja miałam podobne skojarzenia widząc to miejsce po raz pierwszy. Gdy stawiła się cała nasza szóstka przy małej, lodowej ścianie, Lochnes pokazał nam sposób montowania śrub lodowych oraz jak wykonać ucho Abałakowa.

Kamil złapał się aż za głowę,

gdy dowiedział się że ktoś zwinął nam jebadełko.

Po walce z wkręcaniem śrub przyszła pora na próbowanie swoich sił na lodospadzie. Kto poszedł na pierwszy rzut? Oczywiście ja. Na drugiej linie miał się wspinać Paweł. Mozolnie wiązałam "ósemkę". Mróz spowalniał ruchy wymagające precyzji, więc potrzebowałam dłuższej chwili by się przygotować. Na asekuracji stanął Piotrek, który (jak sam otwarcie przyznał) nigdy tego nie robił. Bez chwili głębszego zastanowienia nad tym faktem, ruszyłam. Jak prawa moja strona ciała dobrze funkcjonowała i pięła się w górę, tak lewa całkowicie odmawiała posłuszeństwa. Czekan trzymany w lewej ręce nie chciał się wbić. Podobnie sytuacja wyglądała z rakiem. Będąc mniej więcej w połowie lodospadu przydarzyło mi się kolejne, ciekawe doświadczenie.. Uniosłam w górę lewą nogę, natomiast but z wbitym rakiem nawet nie drgnął. Po kilku sekundach dotarło do mnie, że prawdopodobnie słabo zawiązane sznurówki spowodowały wysunięcie mi się nogi z buta. Cała konstrukcja trzymała się jedynie na gumowym pasku od stuptuta. Wyglądało to dosyć komicznie, zwłaszcza przy opuszczaniu mnie na dół. Paweł wspinający się z boku w pierwszej chwili pomyślał, że mam złamaną nogę. Może dobrze, że musiałam w połowie zrezygnować, gdyż mój czekan trzymający w lewej dłoni zaczynał mnie dobijać swoim niewbijaniem się. Będąc na dole, dowiedziałam się, że źródło mojego utrapienia znajdowało się w ciężarze czekana.

Lodospad w całej okazałości.

Ma ktoś czekoladę?

Pamiętam, że najgorszą rzeczą po tej akcji była próba "naprawienia" zaistniałego stanu rzeczy. Wszystko ufajdało mi się oczywiście śniegiem. Nie wspomnę już o panującym mrozie. Gdy w końcu uporałam się ze wszystkim, w łapki wręczono mi dwie dziaby (które znacznie ułatwiły mi wspinaczkę), a w gębę włożono tabliczkę czekolady na pobudzenie sił do walki z lodem. ;)

Oby tylko nie rozwiązały się sznurówki w drugim bucie!

Druga próba poszła mi już znacznie lepiej.

Wspin Pawła na drugiej linie. Asekuruje Adam.

Powrót do schroniska przebiegł bez większych komplikacji. Wieczorem odbył się kolejny wykład. Tym razem instruktorzy omawiali "uroki" nieplanowego bądź planowanego nocowania w terenie. Głównie mówili o zasadach w jakich sytuacjach należy podejmować takie decyzje. O godzinie 22 gasili w schronisku światło, więc nawet nie mieliśmy okazji obgadania mijającego już dnia czy przedyskutowania omawianego tematu.

Dzień 5. "Deadman z grzybem."

Ostatni dzień kursu. Pogoda była naprawdę przyjemna. Nawet mróz trochę zbastował. Na termometrze było jedyne -12 °C. W programie została nam jeszcze nauka zjazdów, montowanie różnych stanowisk asekuracyjnych w śniegu oraz wydostawanie się ze szczelin lodowych. Tatry mają to do siebie, że nie we wszystkich aspektach umożliwiają rzeczywiste przećwiczenie tych czynności w praktyce. Nieopodal schroniska jest na szczęście sprzyjające miejsce, które pozwala na bezpieczne choć nie w pełni realne wypróbowanie nowo poznanych umiejętności.

Meteorologiczny spektakl trwał nad górami prawie przez cały dzień.

Pierwszą rzeczą jaką nauczyliśmy się robić, to wykonanie z czekana punktu asekuracyjnego. Ja po raz kolejny musiałam mieć chwilę zachwytu nad tym prosto zbudowanym narzędziem. Nigdy nie sądziłam, że czekan może mieć aż tyle zastosowań. Po instruktażu, każdy znalazł swoją życiową przestrzeń i rozpoczął tworzyć rowki w śniegu.

Chodzą słuchy, że jeden z turystów w okresie letnim zgubił tutaj 5zł.

Po wypróbowaniu swoich stanowisk asekuracyjnych mieliśmy "wydeptać" śnieg w miejscu zakończenia taśm przymocowanych do czekana. Ja na szczęście na ten moment wyciągnęłam go ze swojego stanowiska, gdyż podświadomie przeczuwałam, że długo tam nie postoję. Po raz kolejny ześlizgnęła mi się noga, ale tym razem bez problemu udało mi się zahamować upadek. Dzięki temu nasunął się motyw do omówienia kolejnego aspektu zawartego w programie.

Niektórzy złożyli już ręce z geście, że nie dostanę się
z powrotem na górę. ;)

Nasz instruktor jednak wszystkiemu zaprzeczył. Paweł korzystając ze swojego stanowiska asekuracyjnego wykonanego z czekana rzucił mi line, dzięki której doczłapałam się z powrotem na górę. Po "pokazie" reszta kolegów wzajemnie uczyła się wydobywania swoich partnerów. Następnie poznaliśmy jeszcze inne możliwości budowania punktów asekuracyjnych. Lochnes pokazał nam między innymi ciekawy przyrząd zwany deadman'em. W historię nazwy nikt nie chciał wnikać.

Z Pawłem zdobywamy zaufanie do kolejnego punktu asekuracyjnego.

Tym razem utworzonego z tzw "śnieżnego grzyba".

O ile grzyb śnieżny faktycznie mógł się wydawać solidnym punktem dającym nam 100% bezpieczeństwo, jakoś w działanie metalowej małej blaszki z dokręconym metalowym sznurkiem nie byliśmy w stanie uwierzyć. Paweł zdecydował się powierzyć życie tej małej kupie żelastwa. Ku zaskoczeniu wszystkim, kolega przeżył. Pomimo najszczerszych chęci spowodowania wysunięcia się deadman'a ze śniegu i obalenia mitu o jego skuteczności, jak na złość ani nie drgnął. Postanowiliśmy zwiększyć siły. Do liny zamontował się także Witek, lecz deadman dalej mocno trzymał. Nie chcieliśmy dać tak szybko za wygraną, więc do akcji wkroczył najcięższy osobnik z grupy...

Paweł podpina mnie do liny, by ostatecznie rozprawić się z deadman'em.

Dla większej siły nacisku na przyrząd, upozorowałam upadek wykonując dupozjazd. Cała nasza trójka poczuła dziwne poluzowanie się punktu asekuracyjnego, ale w dalszym ciągu staliśmy w tym samym miejscu. Pomimo tych prób, nie wiem czy w przyszłości będziemy używać deadman'a. Zapewne pokaże to czas, a przede wszystkim warunki w jakich będziemy przebywać.

1-0 dla deadman'a.

W wolnych chwilach spoglądaliśmy na pięknie oświetlone góry.

Pogoda naprawdę tego dnia rozpieszczała.

Mogłoby się wydawać, że największe atrakcje dnia są już za nami. Ostatnim elementem do przećwiczenia była próba prowizorycznego wpadnięcia do szczeliny lodowej i samego wydostania się z niej. Na "demo" posłużył nam kamienisty stok, a w roli potencjalnego pechowca - ja. Zostałam opuszczona pare metrów na linie po czym na sygnał (w momencie poluzowania liny) miałam wychylić się do tyłu. Skutek był bardzo realistyczny. Wisząc na linie przez pare minut, oglądałam sobie Tatry do góry nogami. W tym momencie wolałam nie myśleć do jakiego punktu asekuracyjnego jestem przymocowana. Cała grupa zeszła do mnie na dół. Lochnes poinstruował mnie co w takich przypadkach można zrobić, gdy jesteśmy zdani tylko na siebie. Po wykonanym z liny "miszmaszu" sama zaczęłam podciągać się do góry. Czynność bardzo męcząca, ale skuteczna. Widząc, że cały mechanizm naprawdę działa, a moje ręce zaczęły opadać z sił postanowiłam przekazać linę kolegom, którzy po kolei próbowali się znaleźć z powrotem na górze.

Jedyne ciepłe miejsce w okolicach

Hali Gąsienicowej - schronisko "Murowaniec".

Do schroniska wróciliśmy przed godziną 16-tą. Po oddaniu szkoleniowego sprzętu, spakowaniu się i zjedzeniu ostatnich zupek chińskich jakie mieliśmy w zapasie, a przede wszystkim pożegnaniu się z naszym instruktorem, wróciliśmy szlakiem niebieskim do Kuźnic. Po raz pierwszy będąc na tatrzańskim szlaku o późnej zimowej porze, widziałam pięknie oświetlone całe Zakopane. Do centrum miasta dotarliśmy około 20, gdzie udało nam się złapać autobus jadący do Krakowa.

Dzień 6. " Pekin."

Do Krakowa dojechaliśmy po 23-ej. Najbliższy środek transportu jadący do Wrocławia mieliśmy kilka minut przed godziną 1 w nocy. Pociąg na szczęście przyjechał o czasie, a podróż minęła nam spokojnie. Przeczekując dłuższą chwilę na dworcu kolejowym na jednej ze ścian dostrzegliśmy trochę już zadrapaną naklejkę. Jej tematyka dotyczyła głównie atmosfery (której media nie przedstawiały) panującej na letniej olimpiadzie w 2008 roku. Jednak jej główne hasło brzmiało "Jedź do Pekinu". Ja osobiście w tej naklejce widzę głębsze przesłanie...

Odbyty kurs otworzył nam szerzej oczy na pewne sprawy. Głównie nakierował nas na co mamy zwracać szczególną uwagę w przyszłości, a przede wszystkim w jakim kierunku pogłębiać wiedzę, by móc jeszcze bezpieczniej poruszać się po górach zimą. Dla mnie to był także czas próby. Dzięki szkoleniu wstawiłam się już do drzwi z tabliczką "wysokie góry". Jeszcze ich nie otworzyłam, ale myślę, że jestem na dobrej drodze by to kiedyś uczynić.

Wysoki Kamień 1058m n.p.m - 04.12.2010

2010-12-05T13:15:00.064+01:00

Październikowa Biskupia Kopa z Urszulą i Kamilem miała być ostatnim wypadem pod szyldem zdobywania "Korony" w tym roku. Hibernacja projektu została jednak anulowana. W połowie listopada odważył się do mnie napisać Damian, który przedstawił się jako miłośnik dość klaustrofobicznych miejsc. Po krótkiej rozmowie okazało się, że chciałby od czasu do czasu wyjść na powierzchnię i pochodzić po górach. Zadziwiających było kilka faktów, jakie wynikły z rozmowy. Otóż... Z Damianem łączą nas szkolne czasy. Ukończenie tej samej podstawówki i gimnazjum, a także wspólni znajomi. Co ciekawe żadne z nas nie kojarzy siebie ze szkolnego korytarza czy nawet osiedlowego chodnika! Szybko znaleźliśmy wspólny język i praktycznie po kilku dniach powstało parę pomysłów na wypad w góry. W między czasie napisał także Paweł z propozycją rekonesansu przed długo oczekiwanym kursem, który odbędzie się pod koniec grudnia.

W planach był wyjazd w okolice pewnej góry, do której podchody mogę liczyć już w dziesiątkach od początku tego roku. Z powodu warunków jakie nastały (atak zimy i te sprawy) postanowiliśmy nie ryzykować z dojazdem w zapomniane miejsca, a wybrać się natomiast w okolice bardziej ucywilizowane - przede wszystkim skłaniające do szybszego odśnieżania jakichkolwiek powierzchni. Decyzja padła na Szklarską Porębę. W czasie drogi wybraliśmy także cel sobotniej wędrówki. Wysunięta propozycja z mojej strony by pójść w Góry Izerskie zamiast Karkonoszy spotkała się z jednogłośną aprobatą. Głównym naszym zamysłem było zdobycie Wysokiej Kopy i triumfalnie wykonanie sobie na niej wspólnego zdjęcia. Zanim ruszyliśmy na szlak, towarzysze zapragnęli wizyty w pobliskim sklepie spożywczym. Mieli obawy czy przepuścić mnie w sklepowych drzwiach. Jak sami określili wyglądałam tego dnia niczym szahidka.

Przed 10 wyruszyliśmy czerwonym szlakiem (Główny Szlak Sudecki) w kierunku pierwszego punktu postojowego. Trasa była przetarta. Nie sprawiała jakiś większych trudności. Piękna pogoda z migoczącym śniegiem pod wpływem promieni słonecznych powodowała, że uśmiech na twarzy pojawiał się sam.

Ważne, że polarowy ładunek..
tfu.. ekwipunek spełniał swoje zadanie ;)

Góry jeszcze pod pierzynką.

Warto było wybrać tego dnia Góry Izerskie. Wysoki Kamień oferuje piękną panoramę całych polskich Karkonoszy. Na górze znajduje się także niedawno wybudowane schronisko. Obecnie nie posiada w ofercie miejsc noclegowych. W środku znajduje się ciekawie wykończony piec z obrazem opiekuna Karkonoszy, starszym panem, zwanym "Liczyrzepą". Niestety jego praca grzewcza miała wiele do życzenia. W pomieszczeniu było chłodno. W dalszym ciągu można było puszczać "dymki", a herbata nalewana prosto z termosu wychładzała się w przeciągu kilku minut. Damian, wykorzystując chwile czasu postanowił odmrozić swoje rękawiczki, używając wyżej wspomnianego pieca. Efekty współpracy zostały udokumentowane zdjęciem podczas dalszej części pokonywania trasy...

Schronisko na Wysokim Kamieniu.

Pierwsze widoki, pierwsze podmuchy wiatru.

Z Pawłem. W oddali widoczne schronisko, w którym zrobiliśmy sobie

przerwę na śniadanie.

O godzinie 13 opuściliśmy schronisko i wyruszyliśmy dalej szlakiem czerwonym. Od tego momentu żadna istota ludzka nie przechadzała się w tych rejonach od czasu spadnięcia śniegu. Samo chodzenie niczym czaple po wodzie nie sprawiało tyle trudu, co ponowne wstawanie w przypadku stracenia równowagi. Śnieg momentami sięgał prawie do bioder. W torowaniu drogi pomogła nam około 8 osobowa grupa udająca się do Chatki Górzystów. Nasze drogi jednak się rozeszły i byliśmy skazani na samotne pokonywanie ponad 50 centymetrowych warstw śniegu.

Lawiny w Górach Izerskich? Nie... to tylko nieobrócone zdjęcie ;)

A tak wyglądał momentami szlak.

W pobliżu kopalni zrobiliśmy krótką przerwę, by podnieść sobie cukier we krwi. Damian, dla sprawniejszej konsumpcji na tę okazję ściągnął nawet swoje rękawiczki. W pierwszej chwili jego ręce wyglądały dosyć drastycznie.

Czy to pierwsze odznaki odmrożenia?

Nie.. To tylko rękawiczki zafarbowały pod wpływem ciepła ;)

Po rozeznaniu na mapie decydujemy się zboczyć trochę ze szlaku i przejść terenem kopalni, nie tracąc dzięki temu wysokości. Taka decyzja zapadła z powodu, iż szlak prowadził w dół a następnie w górę. Kopalnię zamknięto w 2001 roku. Równomiernie "wyczesany" śnieg przez wiatr oraz pozostałości po sprzęcie i budynkach powodowały, że czułam się jakbym przebywała na obszarze jakiejś opustoszałej bazy kosmicznej. Natomiast atmosfera tam panująca przybierała dość psychodeliczny charakter.

Na terenie kopalni.

Po małym zabłądzeniu i trudnościach w wyborze właściwej drogi, zdecydowaliśmy się wrócić z powrotem na szlak. Niestety warunki jakie zastaliśmy były jeszcze gorsze, niż w przeciągu całego dnia. Cichym głosem zaproponowałam zakończyć imprezę w Górach Izerskich... Sił może i by starczyło, natomiast błądzenie po lesie w takiej sytuacji byłoby nie na miejscu. Tym bardziej, sama Wysoka Kopa mogłaby należeć do nie lada wyzwań. Szczyt zaznaczony jest stertą kamieni, które zapewne tego dnia spokojnie spoczywały pod śniegiem.

Wspólne zdjęcie wykonane przez Czecha
biegającego na nartach.

Pomimo niezdobycia głównego celu wyprawy, humory nas nie opuściły. Dowodem na to są wypowiedzi z nagranego filmu w momencie podjęcia decyzji:

Damian: Ekspedycja "The North Face Wysoka Kopa Expedition". Niestety mamy kryzysowy moment. Warunki śnieżne nie pozwalają na atak szczytowy...
Paweł: Znaleźliśmy się tu zupełnie przypadkowo w skutek awarii tramwaju numer 12, który zamiast pojechać na "Pilczyce", skręcił na "Krzyki". Nie wiemy jak jechać teraz dalej. MPK pokazuje objazd tam dookoła. Chciałbym w tym momencie pozdrowić mamę. To jestem ja mamo. I chciałbym Cię przeprosić za to, że nie odebrałem... nie obrałem ziemniaków, ale jak wrócę dzisiaj... Jeżeli wrócę. Obiecuję, że obiorę..
Damian: No dobrze, a dlaczego chodzicie po górach? W takich warunkach...
Paweł: Ja chodzę po górach w takich warunkach... Nie.. nie, nie, nie.. Ja nie wiem. Właśnie ja nie wiem dlaczego ja chodzę. Może Justyna powie... Ona mi ostatnio mówiła dlaczego chodzi.. Tylko ja się trochę krępuję.. Jak... Nie mogę tego powiedzieć...
Justyna: Chciałam zmienić kolor włosów...
Paweł: Tutaj, to jest rodzaj makaronu. Makaron ryżowy. Jak przyjedziemy do Legnicy z powrotem, będziemy robili z tego sajgonki...[...]

Oto wyżej wspomniany makaron ryżowy na moich włosach.

To chyba był znak by wracać do domu...

Powrót do Szklarskiej Poręby dokonaliśmy szlakiem niebieskim, który na szczęście był wcześniej dosyć dobrze przetarty. Z racji, że przez cały dzień nosiłam w sobie efekt końcowy pracy moich nerek, narzuciłam dosyć szaleńcze tempo...

Ponieważ zostało jeszcze dużo czasu do odjazdu autobusu, wstąpiliśmy do jednej z knajp. Bezcenne były miny ludzi siedzących przy stolikach. Ja z dosyć dziwną "formacją" na włosach czy Damian ze swoim higienicznym stanem rąk - zapewne u niektórych wzbudziliśmy lęk.

Biskupia Kopa 890m n.p.m - 23.10.2010

2010-11-08T15:26:00.000+01:00

We wrześniu, Ula, z którą byłam na Skrzyczne zadała mi zaskakujące pytanie. Mianowicie: "Kiedy znowu jedziemy w góry?" Szczerze powiedziawszy nie miałam przygotowanej w głowie jakiejkolwiek odpowiedzi na to pytanie. Po ostatnim wypadzie nie sądziłam, że będzie chciała ponownie zawitać na górskie szlaki.

Nie pozostało mi nic innego jak wyciągnąć mapę i wybrać coś w pobliżu jej studenckiego miasta jakim jest Opole. Góry Opawskie czekały z otwartymi ramionami... Termin mojego przyjazdu do Opola ustaliłyśmy na koniec października. Cały weekend został ogłoszony urodzinowym wypadem na Biskupią Kopę. (Obie przyszłyśmy na świat właśnie w tym miesiącu.) Pogoda zamówiona z miesięcznym wyprzedzeniem, dotarła na czas!

Około godziny 12 jesteśmy w Jarnołtówku. Małej wiosce, znajdującej się blisko Prudnika. To właśnie stąd rozpoczyna się najwięcej szlaków na najwyższy szczyt Gór Opawskich. Czekał już tam na nas kolega z forum Góry-Szlaki. Kamil ma rzut beretem do tej części Sudetów. Jest tam prawie co weekend. Myślał, że wie już o nich wszystko. Jednak w sobotnie popołudnie i jego dopadło zaskoczenie. Według mapy jaką udało mi się zakupić w rodzinnym mieście, wejście na Biskupią Kopę zaproponowałam szlakiem czerwonym z Jarnołtówka. Jednak sytuacja w terenie tego nie odzwierciedlała. Postanowiliśmy nie tracić czasu i pójść od strony Pokrzywnej (jeszcze mniejszej wioski) - jak zaproponował Kamil. Dzięki temu poznaliśmy prawdziwe oblicze Gór Opawskich. Niewiele osób zapewne wie, że posiadają własne "Piekiełko" czy "Gwarkową Perć". Na to drugie niestety nie mogliśmy sobie pozwolić z braku czasu. Natomiast Ula na samą myśl wchodzenia po metalowej drabince mówiła stanowczo "nie". Przez całą drogę plotkowaliśmy o górskich planach czy przygodach jakie nas spotkały (nie mogłam sobie odmówić nieopowiedzenia o sensacjach żołądkowych podczas pobytu w Zakopanem z 2007 roku). Na Biskupiej Kopie (po czesku: Biskupska Kupa) jesteśmy o 15. Na wieży bardzo spodobał mi się pomysł napisów, dzięki którym wiadomo było co w danym kierunku widać. Widoczność była dobra, chociaż szkoda, że niewidoczny był Praděd (najwyższy szczyt Jeseníków).

Tam gdzieś z dala machają z Pradziada.

Do Tatr jedyne 220km.

Widok z wieży na polską stronę.

Przed wieżą na Biskupiej Kopie.

Wybudowana w 1898r. w jubileusz 50-lecia

panowania Franciszka Józefa I. Mierzy 18 metrów.

Ja z Ulą skaczemy do zdjęcia na raz, dwa, trzy!

O 16 w drodze powrotnej zatrzymujemy się w schronisku "Pod Biskupią Kopą" (www.kopabiskupia.republika.pl). Podczas konsumpcji zaciekawiają mnie wiszące krawaty na jednej z poprzecznych belek. Krawaty są ku przestrodze innym, gdyż:

"Oświadcza się wszem, wobec i każdemu z osobna,
Że kto na Kopę w krawacie wejdzie, temu hańba okropna,
Albowiem każdy prawdziwy wie turysta,
Że krawat w górach to bzdura oczywista."

W schronisku było dużo innych ciekawych rzeczy, np. wyrzeźbiona wieża wyglądająca jak duży pionek do gry w szachy czy wyrzeźbione krzesła z dobrze zapisanymi na kartach historii Polski twarzami (m.in Jaruzelski czy Wałęsa). Po 30 minutach kierujemy się do Jarnołtówka, mijając po drodze dość dziwne kierunkowskazy.

Dla fanów piwa, taki napis zapewne jest bardzo

motywujący do wejścia na górę.

Miara mierze nierówna.

Parę minut przed 18 jesteśmy z powrotem przy rondzie, gdzie jeszcze parę godzin wcześniej się spotkaliśmy. Ostatecznie wejście na Biskupią Kopę dokonaliśmy idąc żółtym szlakiem (chyba najbardziej popularny wśród turystów). Myślę, że warto będzie wrócić w Góry Opawskie. Mają potencjał. Może przy okazji pokonywania Szlaku Czarownic, kto wie? :)

PS. Podziękowania dla Kamila za sprawne prowadzenie grupy :P oraz Uli za całokształt tego weekendu.

Žaltman 739m n.p.m - 17.10.2010

2010-10-19T12:30:00.014+02:00

Nastała upragniona niedziela. Zaraz po śniadaniu jedziemy autobusem do czeskiego miasteczka o nazwie Panské Pole, w którym znajduje się twierdza Hanička - jeden z dawnych obiektów należących do linii umocnień w Górach Orlickich za czasów II wojny światowej. Została wybudowana w 1938 roku. Są to przede wszystkim bunkry strzeleckie i artyleryjskie połączone ze sobą podziemnymi korytarzami o łącznej długości około 1750 metrów. Zwiedzanie jej zajmuje nam ponad godzinę. Około godziny 13 trzymając się planu wyruszamy do Malých Svatoňovic, skąd szlakiem czerwonym ruszamy na Žaltman - frapująca mnie góra od momentu przeczytania jej w wykazie Korony Sudetów. Nie wiem czemu, ale jej nazwa skojarzyła mi się z co najmniej kolejnym określeniem Lucyfera. Moje dziwaczne skojarzenia niewiele odbiegały od tego co zastałam na samej górze. Istnie szatańska metalowa konstrukcja robiąca za wieżę widokową. Miałam pewne obawy co do samego wejścia na górę. Wróciły bowiem wspomnienia z Sokolików (Rudawy Janowickie). Jako dziecko miałam lęk wchodzenia zwłaszcza po metalowych schodach, gdzie pomiędzy stopniami widoczna była przestrzeń. Strach potęgował jeszcze dźwięk, jaki towarzyszy podczas ich użytkowania. Dawne lata minęły bezpowrotnie, więc zacisnęłam pośladki i weszłam na górę (mimo wszystko kurczowo trzymając się poręczy). Na wieży można było dostrzec m.in Waligórę (najwyższy szczyt Gór Kamiennych).

Žaltman.

Nawet mój plecak załapał się na grupowe

zdjęcie na Zaltmanie!

Chwila na zrobienie grupowego zdjęcia i schodzimy szlakiem zielonym do Jestřebí boudy (http://www.jestrebibouda.cz/). Nalot przez ponad 60 turystów spowodował, że gospodarz z minuty na minutę skreślał kolejne niedostępne już dania z kuchni. Około godziny 16-tej schodzimy ponownie szlakiem czerwonym do Malých Svatoňovic, robiąc przy tym małą pętelkę w tym paśmie górskim. W drodze do Wrocławia oglądamy komedię "Nie lubię poniedziałku", która przypomniała nam o zbliżającym się początku tygodnia...

Orlica 1084m n.p.m - 16.10.2010

2010-10-19T12:13:00.013+02:00

Nie tracąc cennych minut, bez chwili zawahania udajemy się z pod Masarykovej Chaty w kierunku Orlicy. Góra jest szczytem granicznym, oddzielającym granicę Polski i Czech (stąd jej czeska nazwa - Vrchmezí - po polsku Wierch Graniczny). Orlica będzie należeć w moim zdobywaniu Korony Gór Polski, do takich szczytów, które nie raz będę wspominać. Wszystko za sprawą wcześniej pokonanych prawie 20km pieszo tego samego dnia. Idąc ścieżką wzdłuż granicy, w totalnej głuszy, z godziną na zegarku lekko po 16, droga dłużyła się niemiłosiernie. Do tego wszystkiego, osoby idące przede mną nagle zniknęły mi z pola widzenia. Mgła. Brak jakichkolwiek odgłosów."Gdzie ta Orlica?"- zadałam sobie po cichu pytanie. "Może już ją minęłam?"- "Nie..." - odparłam stanowczo oceniając kąt nachylenia ścieżki. Na dodatek zaczął mi doskwierać dziwny ból w okolicy prawej łopatki. Jeszcze tego brakowało. Wysoka wilgotność powietrza powodowała cieknący katar. Ruch sięgnięcia po chusteczkę do kieszeni i przyłożenia jej do nosa sprawiał, że natychmiastowo czynność przenosiłam na mniej precyzyjną lewą rękę...

Ścieżka biegnąca wzdłuż granicy polsko-czeskiej.

Dotarłam do dość wysokiego, wymurowanego słupka. "To tu? A gdzie się wszyscy podziali?"- odparłam z lekką dozą niepewności. Ścieżka ewidentnie zaczęła prowadzić w dół. W pewnym momencie usłyszałam ludzkie głosy. "Trzeba przejść na czeską stronę"- pomyślałam. Jak pomyślałam tak uczyniłam. Po przejściu kilkudziesięciu metrów w głąb lasu uwidoczniła mi się pokaźna grupka. W ostatniej chwili załapałam się na grupowe zdjęcie. Orlica jest kiepsko oznakowana. Na większej skałce wymalowany został czerwony punkt z biała otoczką, który wygląda jak jakiś przycisk. Należy również do szczytów mocno zalesionych. O jakichkolwiek widokach nie było nawet mowy. Przodownik z ciekawostek powiedział, że było kiedyś na Orlicy schronisko. Na dowód można znaleźć pozostałości podmurowań. Nikt nie miał za bardzo ochoty na błądzenie po lesie, gdyż zbliżał się zmrok...

Na tym zdjęciu miała być moja osoba, jednak moja mina nie nadawała się do promocji zdobywania Korony. Jednym słowem- ból wypisany na twarzy. Co do aparatu- nie należy do stałej ekspozycji! :)

Czeski czerwony szlak prowadzący na Orlicę.

Na drogę powrotną wybieram czeski czerwony szlak, który zaprowadzi mnie z powrotem do Masarykovej Chaty. Na miejscu jestem po 18-tej. Zamawiam jedynie owocową čaj. Orlica odebrała mi apetyt. :) Nocleg w schronisku przebiega spokojnie. Chociaż należałoby tu wspomnieć o dwóch mocno chrapiących starszych panach, którzy uskuteczniali moje wybudzanie się ze snu... Marzyłam o nastaniu niedzieli...

Velká Deštná 1115m n.p.m - 16.10.2010

2010-10-19T10:32:00.016+02:00

Ze Schroniska "Jagodna" wyruszamy autobusem na podbój czeskich szczytów. Po około 20 minutach jazdy zatrzymujemy się w Bedřichovce. Małej, przygranicznej czeskiej miejscowości, z której podążamy po kolejny szczyt do Korony Sudetów. Pogoda na szczęście bez zmian. Chociaż kilkuminutowe siedzenie w ciepłym autobusie spowodowało u większości dreszcze. Na samą myśl przejścia 9 kilometrów z 500 metrowym przewyższeniem szybko zapominamy o chłodzie panującym na całej trasie. Zanim znalazł się czas na szczytowanie (tak, tak.. Wam tylko jedno w głowie!) przewodnik specjalnie aż zboczył ze szlaku by pokazać nam Marušin kámen. Niespotykany raczej taki rodzaj skał na terenie Gór Orlickich. Szczerze powiedziawszy nie zrobiła na mnie jakiegoś większego wrażenia. Tym bardziej, że znajduje się w środku lasu i dostęp do niej jest raczej ograniczony - zwłaszcza przy ponad 60 osobowej grupie. Zachwyty nad ową skałką szybko się skończyły, więc wszyscy powoli zaczęli się ewakuować. Na Wielką Deszczową w wolnym tłumaczeniu na język polski idziemy około 1 km szlakiem zielonym. Na szczycie mgła. Deszcz wisiał w powietrzu. Brak jakichkolwiek widoków. Jedyną atrakcją na szczycie był potężny pies należący do grupki Czechów.

Szlak zielony na Wielką Destnę.

Najwyższy szczyt Gór Orlickich - Velká Deštná

W końcu mnie widać na zdjęciu grupowym! :)

Po krótkim odpoczynku schodzimy drogą w kierunku Masarykovej Chaty, mijając po drodze Šerlich (1025m n.p.m) - graniczny szczyt na głównym grzbiecie Gór Orlickich. W Masarykovej Chacie (www.ubytovani-serlich.cz) mamy zarezerwowany nocleg. Jednak tego samego dnia, czeka na nas jeszcze jedna góra do zdobycia...

Jagodna 977m n.p.m - 16.10.2010

2010-10-18T00:48:00.009+02:00

Muszę przyznać że ostatni weekend należał do bardzo owocnych pod względem zdobywania Korony. Znajdując wycieczkę organizowaną przez samych pomysłodawców Korony Sudetów - (www.ktg.wroclaw.pl) grzechem byłoby się nie zapisać. Tym bardziej, że program wyjazdu przewidywał łazikowanie po stronie czeskiej.

Po godzinie 9 dojeżdżamy autobusem na Przełęcz nad Porębą, z której szlakiem niebieskim wyruszymy na Jagodną - najwyższy szczyt Gór Bystrzyckich. Pogoda mimo nieciekawych prognoz na ten dzień utrzymywała się na poprawnym poziomie (było momentami mgliście, ale nie padał deszcz). Trasa mierząca 8 km + 300 metrów przewyższenia spowodowała, że w dosyć szybkim tempie znaleźliśmy się na Przełęczy Spalona, na której jest schronisko PTTK "Jagodna" (www.schronisko.spalona.pl). Na obiad zleciała tam prawie godzina, zanim ruszyliśmy dalej... do krainy knedlików (których nie lubię) oraz Złotego Bażanta...

Jagodna.

Grupowe zdjęcie na Jagodnej.

Propozycje narciarskich tras biegowych

w okolicach Jagodnej.

Ścieżka nad Reglami - Karkonosze - 24.09.2010

2010-09-25T18:57:00.039+02:00

Karkonosze? Przecież ja już tyle razy tam byłam - pomyślałam przeglądając w zielonym pudełku dość mocno wyeksploatowaną mapę o takim właśnie tytule. Mimo wszystko rozłożyłam ją na stole. Nie było to łatwe z powodu naderwań papieru na zagięciach. Wodząc palcem po mapie, przypomniały mi się słowa mojego kolegi, który bardzo polecał mi szlak prowadzony pod Śnieżnymi Kotłami. To był strzał w dziesiątkę! Szlak tamtędy przebiegający nosi nazwę "Ścieżki nad Reglami" (1100-1200m n.p.m). Rozpoczyna się na Hali pod Łabskim Szczytem, a kończy przy Pielgrzymach. Mierzy długość około 20 km. Takie informacje udało mi się znaleźć w Internecie. W czwartkowy wieczór moją głowę zaprzątała tylko jedna myśl - muszę to przejść!

W piątek o godzinie 6 rano wsiadam do autobusu, który zawiezie mnie do Szklarskiej Poręby. Po 2 godzinach jazdy jestem na miejscu. Od razu kieruję się w stronę żółtego szlaku, którym dojdę do Schroniska pod Łabskim Szczytem. Moimi towarzyszami podczas całej wędrówki są kolega statyw (milczący, ale jego dużą zaletą jest stabilne trzymanie aparatu podczas robienia zdjęć) oraz panowie z Fleet Foxes (mocno rozśpiewani, ale z pomocą ruchu jednego palca na odtwarzaczu mp3 pozwalają ponownie cieszyć się świstem wiatru).

Formacje skalne charakterystyczne dla całych Karkonoszy.

Przed godziną 10 jestem przy schronisku. Można było już poczuć wysokość, z racji silnie wiejącego wiatru. Usadawiam się w malutkim trawiastym urwisku, by móc rozłożyć mapę. Był to złych ruch. Jeden silniejszy podmuch i moja mapa nie stanowiła już żadnej całości, a raczej stała się łamigłówką do łączenia podobnych ze sobą obrazków za pomocą papierowych pasków. Jeszcze trudniejszym zadaniem było jej ponowne złożenie. O 10 ruszam dalej w drogę, podchodzę parę metrów w górę, gdzie znajduje się rozwidlenie szlaków. I jest! Miejsce w którym rozpoczyna się "Ścieżka nad Reglami". Odbijam więc w lewo, idąc mniej więcej na tej samej wysokości. Po około 40 minutach drogi ukazują mi się Śnieżne Kotły widziane tym razem od dołu. Moment pojawienia się u mnie wielkiego banana na twarzy widzi jeden z nielicznych turystów mijanych przeze mnie podczas całego dnia. Odwzajemnia mi tym samym i rusza dalej. Rewelacyjny widok.. co tu dużo pisać-potęga Karkonoszy! Śnieżka przy tym schodzi stanowczo na dalszy plan. Od tego momentu wkracza do akcji mój towarzysz statyw.

Panorama na Śnieżne Kotły.

Śnieżne Stawki.

Za mną Wielki Śnieżny Kocioł z widoczną telewizyjną

stacją przekaźnikową.

Moja dalsza zaplanowana część trasy prowadzi mnie do Przełęczy Karkonoskiej, na której znajduje się m.in polskie schronisko "Odrodzenie". Są tam także 4-gwiazdkowe czeskie hotele z kortami tenisowymi. Jako, że taki widok po prostu mnie odrażał, schodzę troszkę niżej. Chwila na konsumpcję czegoś słodkiego i podążam dalej w kierunku ostatniego punktu na trasie jakim są Pielgrzymy. Szlak prowadzony jest na podmokłym podłożu, stąd często kolejne metry pokonuję przy pomocy drewnianych kładek.

Drewniane kładki na zielonym szlaku "Ścieżki nad Reglami".

Na Pielgrzymach zastaję dość pokaźną grupę Niemców. W tym miejscu, po przejściu prawie 20km cel zostaje osiągnięty. Przeszłam całą "Ścieżkę nad Reglami" i nie pozostaje mi nic innego jak zejść do Białego Jaru w Karpaczu i czekać na autobus, który zabierze mnie do domu.

Więcej zdjęć, także w kolorze: tutaj

oraz próbka twórczości muzycznej moich towarzyszy podczas wędrówki :)

Kłodzka Góra 765m n.p.m- 04.09.2010

2010-09-04T21:50:00.077+02:00

Kłodzka Góra leży w Górach Bardzkich. Są one dość zapomniane przez góro-łazików. Po przeczytaniu niektórych relacji w Internecie, trochę obawiałam się tego co tam mogę zastać. Wraz z Arturem postanawiamy na własne oczy zobaczyć stan tamtejszych gór. Z samego rana wsiadamy więc do szynobusu Kolei Dolnośląskich w Legnicy, który zawiezie nas do Barda. O 8.30 jesteśmy na miejscu. Szybko odnajdujemy niebieski Europejski Szlak Długodystansowy E-3 prowadzony kapliczkami kalwaryjnymi na Bardzką Górę (583m n.p.m), mijając również skromne stacje drogi krzyżowej. Szczyt słynie z barokowej kaplicy górskiej NMP z 1619 roku. O godzinie 10.30 jesteśmy na Przełęczy Łaszczowa (585m n.p.m). Robimy tam krótką przerwę. Jednak pod wpływem braku ruchu robi nam się po paru minutach zimno. Zbieramy więc swoje manatki i rozpoczynamy podchodzenie na prawie 200m przewyższenia - w wyniku czego szybko się rozgrzewamy.

Różnorodny drzewostan Gór Bardzkich.

Dochodzimy do Ostrej Góry (751m n.p.m). Oznaczona jedynie betonowym słupkiem jest jednym z najwyższych wzniesień Gór Bardzkich. Od tego momentu zaczyna również padać deszcz. 20 minut później ukazuje się nam rozwidlenie szlaków. Zgodnie z wcześnie założoną trasą, zmieniamy kolor szlaku na żółty, który doprowadzi nas na Kłodzką Górę...

Na Kłodzkiej Górze.

Artur przy nowo postawionym słupku na Kłodzkiej Górze.

Po paru minutach poświęconych robieniu zdjęć, idziemy dalej szlakiem żółtym w kierunku Kłodzka. Mniej więcej w połowie drogi ukazuje nam się postać w zielonej pelerynie przeciwdeszczowej. Widok dla nas lekko szokujący. Pogoda nie zachęcała do jakiegokolwiek szwendania się na powietrzu. Tym bardziej po Górach Bardzkich, które słyną z opustoszałych szlaków. Po dłuższej rozmowie ze starszą turystką, okazało się, że mamy do czynienia z dwukrotną zdobywczynią Korony Gór Polski. A na Kłodzką Górę wybiera się by zdobyć ją po raz trzeci i przy okazji zobaczyć nowe dzieło postawione na szczycie. Widać było, że jest uzależniona od gór od najmłodszych lat. Zrobiła na mnie pozytywne wrażenie :-)

Podczas całej naszej wędrówki

spotykaliśmy na drodze różnorodne grzyby.

Te jednak zasłużyły na zdjęcie.

W Kłodzku byliśmy o godzinie 15. Zanim jednak doszliśmy do Dworca Kolejowego, na obrzeżach domków jednorodzinnych mieliśmy małe spotkanko. Przy drodze asfaltowej, dziki buszowały w workach na śmieci.

Maciora! Uciekajmy...!

Na szczęście dziki były bardziej zainteresowane zawartością worków niż nami. Na Dworcu Kolejowym jesteśmy na czas. Nic nam jednak po tym. Równie dobrze moglibyśmy się trochę spóźnić. Wszystko z powodu odjeżdżającego szynobusu o godzinę później niż przewidywał to rozkład jazdy. O 19.30 jesteśmy z powrotem w Legnicy. Góry Bardzkie wydają się na bardzo sympatyczne, a stan szlaków nie jest aż w tak kiepskim stanie jak sobie wyobrażałam. Idealnie nadają się dla góro-łazików nie lubiących zbyt często mówić "dzień dobry" na szlaku.

Tak wyglądała nasz trasa na mapie.
Bardo- niebieski szlak-żółty szlak- Kłodzko.

Chełmiec 851m n.pm - 29.08.2010

2010-08-29T23:09:00.000+02:00

Postanowiłam, że górki o trochę niższej wysokości (co nie znaczy, że łatwo dostępne) postaram się zdobywać w miarę "godny" sposób. Po prostu poszwendać się w danym paśmie górskim na więcej niż zaplanowane minimum. Dlatego też wybrałam propozycję wycieczki w Góry Wałbrzyskie organizowaną przez lubińskie PTTK. Trasę rozpoczęliśmy w miejscowości Unisław Śląski. Stamtąd szlakiem zielonym udaliśmy się w kierunku Dzikowca (836m n.p.m). Doświadczeni zapaleńcy w nie młodym już wieku narzucili takie tempo, że nie wypadało mi nawet na chwilę przystawać.

Szlak na Dzikowiec.

Chełmiec widziany z Dzikowca (836m n.p.m)

Na Dzikowcu zrobiliśmy krótką przerwę śniadaniową i udaliśmy się w kierunku naszego głównego celu jakim był Chełmiec - schodząc w między czasie do miejscowości Boguszów Gorce. Ciekawostką jest, że ratusz owego miasta jest najwyżej położonym w Polsce. Około godziny 12.30 po kolejnej krótkiej przerwie wchodzimy ponownie na szlak idąc Drogą Krzyżową Trudu Górniczego. Mniej więcej w połowie drogi orzeźwia nas tak zwany ciepły letni deszcz.

48 metrowy krzyż na Chełmcu.

18 metrowa wieża widokowa na Chełmcu.

Około godziny 14.30 schodzimy dość ostrym zejściem do Szczawna Zdrój, gdzie musieliśmy chwilkę poczekać na nasz autobus. Szkoda, że nie mieliśmy czasu już zajrzeć do Domu Zdrojowego i napić się wody.

Chełmiec widziany ze Szczawna Zdrój.

Pierwsze spotkanie z Alpami - 16.08.2010

2010-08-17T16:29:00.047+02:00

Nie raz śniły się Alpy po nocach. Od dawna bowiem chciałam podreptać na zagranicznych górskich szlakach. Zrobić ten następny krok. Nie neguję, że polskie góry nie mają nic do zaoferowania. Ale jak to człowiek - dąży do poznawania rzeczy nowych. A że w moim przypadku padło na góry, to już nic na to nie poradzę ;) Były wielkie plany, wielkie szczytowanie, długodystansowe chodzenie. Wyszło trochę inaczej. Tak to już jest, że zabawa z górami nie zawsze jest fair-play. Pogrywanie z nimi plasuje nas na "dzień dobry" na przegranej pozycji. Tłumaczę więc to sobie, że widocznie nie nadszedł jeszcze dla mnie ten czas. Cieszę się jednak, że udało mi się poszwendać "na obcym" terenie. Zawsze to nowe doświadczenie a przede wszystkim obeznanie jak to się wszystko rozgrywa w Alpach.

Alpy Bergamskie miały zaszczyt wyklarować moje wyobrażenie o Alpach. Położone są w odległości około 50km od Bergamo. Na pierwszy rzut oka przypominają Tatry. Są jednak trochę wyższe. Około godziny 10 jestem wraz z Łukaszem w miejscowości o przemiłej nazwie Valbondione. Plany były bardzo ambitne. Wejście na najwyższy szczyt tego pasma - Pizzo di Coca ( 3050m n.p.m). Niestety małe niedopatrzenie spowodowało, że nasze plany nie mogły zostać zrealizowane. Dlatego też decydujemy się na 3h podejście do jednego ze schronisk. Padło na Rifugio Coca (www.rifugiococa.it). Wybudowane na jedynych 1892m n.p.m. Udało nam się odnaleźć wejście na szlak o numerze 301, który powinien nas do niego doprowadzić. Idąc szlakiem minęliśmy może raptem 7 osób. Z czego dwóch żartobliwych Włochów. Zdziwił mnie widok małej ilości kobiet. Może po prostu taki męski dzień na góro-łażenie?

Wejście na szlak. Nr 301.

Białaski w sierpniu ^^

Zdjęcie z dedykacją dla mamy. Piękny okaz, nie? ;)

Kolejny do blogowej kolekcji motyli.

Idziemy i końca nie widać.

Tama. W tle schronisko Coca.

Z przykrością muszę napisać, że nie dotarliśmy do schroniska. Zaczął mocno padać deszcz. Do tego ograniczeni byliśmy czasowo. O godzinie 17 odjeżdżał ostatni autobus do Bergamo. Będąc przy tamie droga zajęła by nam jeszcze 15-20 minut. Na ten moment straciliśmy również z oczu widok schroniska i Valbondione.

Wyżej już nie poszliśmy.

Po kalkulacjach decydujemy się nie iść dalej za wszelką cenę. Tym bardziej, że nawet widoki nie zrekompensowałyby nam odjeżdżającego bez nas autobusu. Odwracamy się więc na pięcie w towarzystwie mgły i kropli deszczu i schodzimy w dół tym samym szlakiem.

Wracamy do Valbondione. Przed nami 2h schodzenia.

Grzybek na pocieszenie.

Na przystanku jesteśmy tylko 5 minut przed czasem. W autobusie, na pożegnanie chmury pokazują nam takiego . Alpy Bergamskie żegnają nas w towarzystwie niebieskiego nieba i słońca...

(Mimo takiego zakończenia dnia- wiem jedno- na pewno tam wrócę by przytupnąć na Pizzo di Coca. To tylko kwestia czasu :D)

Jezioro Como (Lecco) - 08.08.2010

2010-08-10T11:43:00.013+02:00

30km od Bergamo (Włochy) do tak pięknego miejsca. Jak tu nie pojechać? Miejscowość Lecco bo o niej mowa należy do jednych z wielu leżących przy jeziorze Como. Trzecie co do wielkości we Włoszech, ale za to najgłębsze w całych Alpach.

Mapa Jeziora Como. (wikipedia)

Decydujemy się tam właśnie wybrać z Łukaszem. Tak po prostu pospacerować, posiedzieć. Fantastyczne miejsce na odpoczynek! Podróż z Bergamo zajmuje 45 minut pociągiem. Bilet kosztuje około 2 euro. Jeżeli będzie jeszcze okazja pojechania w to miejsce kiedykolwiek, na pewno skusimy się na jakiś rejs statkiem.

W centrum Lecco.

Ciao amico, come stai? ;)

A ten pomnik to oczywiście dla ptaków, by miały gdzie siadać ;)

Lansik motorówką hmm..

Skrzyczne 1257m n.p.m - 03.08.2010

2010-08-05T21:18:00.016+02:00

Pomysł wejścia na Skrzyczne pojawił się w mojej głowie dosyć przypadkowo. Mój wyjazd w obszar województwa małopolskiego wziął się przede wszystkim z odwiedzenia starej dobrej kumpeli. Poznana już dobrych parę lat temu przez cudny wynalazek jakim jest Internet. Jak widać, poznawanie osób przez Internet nie jest niczym złym. Czasem można znaleźć z kimś wspólny język na drugim końcu Polski, ba! nawet na drugim końcu świata niż w swoim najbliższym otoczeniu.

Swoją samotną podróż w okolice Oświęcimia rozpoczynam w Legnicy. Ponad 6h jazdy urozmaica mi przesiadka w Trzebini. Tam niestety muszę czekać ponad 1h na pociąg. Na niebie słonecznie. Pierwsze moje myśli: „Aby jutro było tak samo”. No właśnie, jutro. Z racji bliskości Beskidu Śląskiego od Oświęcimia udało mi się namówić Urszulę na niezapomnianą wyprawę na Skrzyczne ;). Będąc już w domu, sprawdzamy prognozę pogody. Jest dosyć niepewna. Zapowiadają burze. Decydujemy się jednak zaryzykować i nic nie zmieniać. Około godziny 9 jesteśmy w Szczyrku. Tam udaje się nam odnaleźć szlak niebieski, którym dojdziemy na samą górę. Pogoda taka jak wczoraj. Trochę się tym faktem uspokajam i nie przyspieszamy naszej wędrówki.

Pies był bardziej zaciekawiony zawartością naszych plecaków.

Będzie ta burza czy nie?

Tylko ten jeden zgodził się na zrobienie mu zdjęcia :)

I dotarłyśmy na Skrzyczne. Ludzi na samej górze już znacznie więcej niż na szlaku. Taki obrazek spowodowany był możliwością wjechania wyciągiem krzesełkowym na szczyt. Nie zabawiamy tam zbyt długo, gdyż zaczęły nachodzić burzowe chmury.

Samotny Góral.

Jezioro Żywieckie.

Słupek musi być!

Po 20 minutach postanawiamy więc zejść do Szczyrku. Przy samej końcówce niestety dopada nas deszcz. Jadąc busem do Bielska- Białej rozbawiła mnie nazwa tamtejszego second-handu. A mówiąc bardziej po polsku lumpeksu. „Tani Armanii” zapewne ubrał nie raz modnie i szykownie ;)

Przehyba 1175m n.p.m - 20.07.2010

2010-07-22T19:48:00.006+02:00

Ostatni dzień obozu. Ze schroniska na Przehybie schodzimy szlakiem niebieskim do centrum Szczawnicy. Tam jedziemy autobusem do Krakowa.

Bardzo jestem zadowolona że udało mi się przejść całą zaplanowaną trasę bez jakiś większych dolegliwości. Brak pęcherzy na stopach i brak zakwasów. Takie drobne rzeczy też cieszą. Wiadomo przecież, że mogą być bardzo dokuczliwe na szlaku.

Krótkie podsumowanie. Podczas 9 dniowego obozu poznałam Beskidy oraz udało mi się zdobyć do Korony Gór Polski aż cztery szczyty: Babią Górę, Turbacz, Wysoką oraz Radziejową. Dziennie spalałam około 3500 kcal.

Mam nadzieję, że nowo zdobyte doświadczenie pomoże mi zrealizować swoje górskie plany na najbliższe lata.

Radziejowa 1262m n.p.m- 19.07.2010

2010-07-22T19:45:00.008+02:00

Z Bazy Namiotowej pod Wysoką udajemy się do Rezerwatu Przyrody "Wąwozu Homole". Mierzący około 800m prowadzi metalowymi schodami i mostkami do miejscowości Jaworki. W rezerwacie żyje bardzo ciekawy motyl "Niepylak Apollo". Największy w Polsce motyl dzienny. Jego rozpiętość skrzydeł mierzy aż 9cm! Niestety pogoda uniemożliwiła nam zobaczeni go. Było pochmurnie i od czasu do czasu padał deszcz.

Niepylak Apollo.
Zdjęcie:wikipedia

W Jaworkach robimy po raz ostatni wspólne zakupy i udajemy się do kolejnego rezerwatu o nazwie "Biała Woda". Stamtąd idziemy szlakiem na Wielki Rogacz (1182m n.p.m), opuszczając jednocześnie Pieniny. Od tego momentu będziemy już w Beskidzie Sądeckim - ostatnim paśmie górskim podczas trwania obozu. Pogoda tego dnia się bardzo popsuła. Widoczność do 10-20 metrów. Mgliście i deszczowo.

Na Głównym Szlaku Beskidzkim.

Wielki Rogacz 1182m n.p.m

Skupiona na stawianiu bezpiecznie nóg, nawet nie zauważyłam, że jesteśmy na najwyższym szczycie Beskidu Sądeckiego. Dopiero tablica umieszczona przy wieży mi to uświadomiła. Co do samej wieży - została ona zbudowana w 2006 roku i podobno widoczne są z niej piękne panoramy. Mierząca około 20 metrów, w czerwcu tego roku została bardzo uszkodzona. Prawdopodobnie przez piorun. Moim zdaniem takie szkody, mógł raczej wyrządzić silny wiatr. Tym bardziej, że materiał z jakiej została wzniesiona nie należy do trwałych.

Pogoda nie sprzyjała do robienia zdjęć ;)

Takie tabliczki powinny być zawieszone przy każdym
wejściu na szlak. Góry przecież uzależniają ;)

Wieża na Radziejowej.

Zniszczenia z bliska...

Krótkie omówienie przez przewodnika terenu w jakim się znajdujemy i podążamy dalej. Do ostatniego miejsca noclegowego pozostało nam jeszcze około 2h drogi. Ostatnią noc spędzamy w Schronisku na Przehybie. (www.przehyba.pl).

Wysoka (Wysokie Skałki) 1050m n.p.m - 18.07.2010

2010-07-22T19:43:00.021+02:00

Pochmurny i deszczowy dzień wita nas podczas siódmej doby trwania obozu. Po tygodniowym upale, następuje załamanie pogody. "Dobre" informacje z samego rana, ponieważ w planach mamy płynięcie Przełomem Dunajca :( . Dzień wcześniej decyduję się również wyprać dwie koszulki. Okazuje się to bardzo złą decyzją, gdyż rano zastaję je oczywiście wciąż mokre. Nie pozostaje mi nic innego jak spakować je do plecaka. Czynność bardzo boląca. Taka mokra koszulka swoje waży, a ja już miałam dosyć kilogramów noszonych na własnych plecach. Udajemy się asfaltówką do przystani, skąd popłyniemy około 3h do Szczawnicy Zdrój.

W połowie drogi łapie nas deszcz.

Płyniemy...

Dwa czarne labradory siedzące nieruchomo (!) przy brzegu Dunajca.

Trzy Korony.

Bocian Czarny.

Na szczęście podczas "rejsu" po Dunajcu nie padał deszcz. W Szczawnicy robimy zakupy oraz szlakiem żółtym idziemy na Palenicę. Dla niektórych osób jadących wyciągiem krzesełkowym jesteśmy nie lada atrakcją. Naszym celem na najbliższe 3 godziny jest wejście na Wysoką- najwyższy szczyt Pienin oraz dojście do Bazy Namiotowej (drugiej podczas trwania obozu).

Beskidy.

Metalowe schody prowadzące na Wysoką.

Widoki z Wysokiej.

Ostatnie 20 minut drogi do Bazy Namiotowej.

Po 20 dochodzimy do Bazy Namiotowej, robiąc zamieszanie wśród chrześcijańskiej kolonii. Opiekunowi dość licznej grupy (czyt. ksiądz) od pierwszego wejrzenia nie przypadliśmy do gustu. Nazwał nas ćpunami i niekulturalnymi ludźmi ;( Z rozpaczy, po kolacji od razu poszliśmy spać. Trudno było jednak zasnąć, gdyż owa kolonia nie przestrzegała ciszy nocnej, a księdzu widocznie dali jakieś prochy nasenne bądź na ten czas opuścił bazę.

Wdżar 767m n.p.m - 17.07.2010

2010-07-22T19:42:00.020+02:00

Z Lubania rozpościerają się piękne widoki na Pieniny oraz na Jezioro Czorsztyńskie. Około godziny 9 wyruszamy z bazy namiotowej w kierunku Czorsztyna. Po drodze "zahaczamy" jeszcze Wdżar. Góra o dość dziwnej nazwie należy jeszcze do Gorców, ale rozdziela Gorce z Pieninami. Na górę wjeżdża wyciąg krzesełkowy, bardziej oblegany w okresie zimowym. Schodząc szlakiem w dół do Czorsztyna można spotkać ciekawe zjawisko. Jak dotąd nie do końca wyjaśnione przez naukowców. Na jednym z leżących tam większych kamieni występują anomalie magnetyczne. Kładąc kompas na najwyższym kamieniu igła magnetyczna prawidłowo wskazuje kierunek północny. Przesuwając natomiast urządzenie kilka centymetrów w bok o prawidłowości już nie ma mowy. Igła magnetyczna zaczyna wariować i pokazuje błędne informacje.

Dochodzimy do asfaltowej drogi prowadzącej do Czorsztyna. Po raz pierwszy od momentu rozpoczęcia obozu zaczęło wiać, zrobiło się chłodniej (w końcu!) i grzmiało. W Tatrach była burza. Bardzo możliwe, że dotarłaby i do nas. Dlatego będąc na otwartym polu musieliśmy trochę przyspieszyć tempo by znaleźć się w bezpieczniejszym miejscu...

"Organy Hasiora" - grająca (kiedyś) na wietrze rzeźba
stojąca przy drodze z Nowego Targu do Nowego Sącza.

Burza na szczęście nas oszczędziła. Było to jednak dla nas ostrzeżenie o zmianie pogody na najbliższe dni. Pogoda się ustabilizowała i postanowiliśmy zwiedzić jeden z zamków znajdujących się przy Jeziorze Czorsztyńskim.

Ruiny Zamku Czorsztyn.

Pozostałości po kuchni na Zamku Czorsztyn.

Zamek Czorsztyn na rysunkach. Obecnie połowa tych skał na których został wybudowany zamek znajdują się pod wodą z powodu powstania zapory.

Na zamku.

Wchodzimy do Pienińskiego Parku Narodowego. Szlakiem niebieskim udajemy się w stronę Trzech Koron - jednego z najbardziej znanych symboli Pienin. Po raz kolejny słyszmy w oddali grzmoty. Dochodzimy do Przełęczy Szopka. Niestety stamtąd schodzimy w dół do wsi o nazwie Sromowce Niżne. Tam nocujemy w gospodarstwie agroturystycznym. Nie wiem dlaczego, ale ten dzień bardzo mnie wymęczył. Ciężko przespana noc z powodu bolących pleców...

Przełęcz Szopka.

Lubań 1225m n.p.m - 16.07.2010

2010-07-22T19:35:00.015+02:00

Kolejny dzień obozu. Z Gorczańskiej Chaty schodzimy do wsi Ochotnica Górna tracąc przez to na wysokości. Tam robimy zakupy, kupując między innym kiełbaski na obiecane ognisko. Przed nami ostre podejście do góry. Mamy bowiem w planach dojść ponownie do czerwonego szlaku (Główny Szlak Beskidzki). Idziemy w lesie. Na szlaku nie jesteśmy jednak sami. Miliony komarów skutecznie nie pozwalają na jakikolwiek odpoczynek. Na trasie mijaliśmy dwa jeziorka: Iwanowskie i Zawadowskie. Szczerze to ich nie pamiętam. W tym czasie zapewne skupiona byłam na zabijaniu...komarów. Dopiero gdy doszliśmy do czerwonego szlaku, jak ręką odjął zniknęły komary! Na jednej z polan zrobiliśmy sobie ponad 2 godzinną przerwę. Tak zwana "karimata time" do reszty odjęła nam zapału do dalszej wędrówki ;-) Wejście na Lubań było pioruńskie! Jeszcze chyba nigdy nie szłam takim ostrym podejściem.

Lubań 1225m n.p.m

Schodzimy do Bazy Namiotowej na Lubaniu.

Organizacja Bazy. :)

Kuchnia.

Każdy namiot miał swoją nazwę.

Obiecane ognisko.

Około godziny 22 idziemy do "Wodogrzmotów" - miejsca gdzie jest dostęp do wody dla bazy. Z czołówkami próbujemy się trochę umyć po całodniowym zebranym na sobie brudzie. Woda oczywiście lodowata. Zaryzykowałam jednak umyć głowę. Z początku nie było źle, ale z sekundy na sekundę uczucie zimna było coraz bardziej dotkliwe. Z turbanem na głowie i latarką wracam lasem z powrotem do bazy, spotykając po drodze dwie żaby.

Turbacz 1310m n.p.m - 15.07.2010

2010-07-22T19:30:00.016+02:00

Z Bacówki na Maciejowej kierujemy się na Stare Wierchy. Po godzinie docieramy do schroniska. Chwilę na odpoczynek wykorzystuję do znalezienia pieczątki, która okazuje się najładniejszą podczas trwania obozu. Wędrówka na Turbacz miała nam zająć jeszcze około 2h. Pogoda bez zmian. Wciąż słonecznie.

Drewniane rzeźby przy rozwidleniu
szlaków na Starych Wierchach.

Turbacz.

Schronisko na Turbaczu. W podobnej stylizacji można
znaleźć m.in na Hali Ornak w Polskich Tatrach.
Wszystko za sprawą tej samej projektantki.

Widok na Tatry z Turbacza. Niestety widoczny tylko zarys. :(

20 minut dla Turbacza i idziemy dalej. Robiąc sobie dłuższe postoje. A co! Dyskutujemy o roli bacy w odległych czasach, czy śpiewamy dziwne piosenki... Wszystko przez te upały ;-)

"Gdzieś nisko błyska płyta lotniska
Siadł czarterowy Jumbo Jet..."

Ula wróć...

Także swobodnie podążamy sobie szlakiem prowadzonym naprzemiennie przez lasy i łąki. Naszym kolejnym miejscem noclegowym była Gorczańska Chata w Ochotnicy Górnej. (www.gorczanska.pl). Chatkę pilnowały m.in małe kotki.

Owiecki na szlaku!

Kotus Rozrabiakus. :)

Motyl na moim sandale :)

Maciejowa 815m n.p.m - 14.07.2010

2010-07-22T19:05:00.008+02:00

Ze schroniska na Hali Krupowej udajemy się w dość szybkim tempie w stronę Przełęczy Malinowe, by następnie zejść do wioski. Wszystko za sprawą pociągu, którym zamierzamy pojechać do Rabki Zdrój. Oczywiście podróż z PKP nie byłaby prawdziwą podróżą, gdyby nie niespodzianki zaserwowane przez przewoźnika. :) Przemieszczenie się z Bystrej Podhalańskiej do Rabki Zdrój miało nam zająć około 15-20minut, a wydłużyło się do ponad 3 godzin. Przyczyną takiego obrotu wydarzeń był wykolejony tego dnia pociąg na trasie Kraków-Zakopane. Takim oto sposobem czas leciał na czekaniu. Najpierw na pociąg, który zabierze nas do Jordanowa (jazda około 5 minut), by tam wsiąść do podstawionych autobusów, które ominą zablokowane tory, a następnie ponownie przejechać się pociągiem. Na szczęście już bezpośrednio do Rabki Zdrój. Na miejscu jesteśmy około godziny 16. Nikt nie miał już ochoty na zwiedzanie miasta, więc po zrobieniu zakupów na najbliższe dwa dni, udajemy się od razu na szlak. Naszym kolejnym miejscem noclegowym na trasie jest Bacówka na Maciejowej (www.maciejowa.pl ). Baardzo przyjemne i spokojne miejsce. Do tego piękne widoki na góry. Wieczorem dowiaduję się ,że w ciągu minionych dni spalałam dziennie po około 3500 kcal! (Zapomniałam wspomnieć, że przyczyniałam się do rozwoju nauki, będąc tzw. obiektem badawczym przez cały okres obozu nosząc urządzenie mierzące ilość spalonych kalorii).

Bacówka na Maciejowej, nieopodal granicy
Gorczańskiego Parku Narodowego.

I wszystko w tym temacie :)

Babia Góra (Diablak) 1725m n.p.m - 13.07.2010

2010-07-22T17:22:00.015+02:00

Atak na najwyższy szczyt Beskidu Żywieckiego rozpoczynamy w Markowych Szczawinach. Przez całą trasę towarzyszyła nam aż za piękna pogoda. Mam tu na myśli temperaturę. Idąc w ponad 30-sto stopniowym upale chodzenie po górach męczy podwójnie. Do tego dochodzi jeszcze ciężki plecak. Będąc na takiej wysokości jeszcze łatwiej o udar, dlatego by nie zakończyć trasy już na samym początku ubieram na głowę chustę. Nie wyglądałam może w niej atrakcyjnie, ale najważniejsze, że spełniała swoje zadanie :D Podobno w Egipcie było mniej stopni niż w rejonach gdzie obecnie przebywaliśmy. Będąc na szczycie znaleźliśmy chwilę czasu by zejść do źródełka o nazwie "Głodna Woda" w celu uzupełnienia butelek.

Uroki Babiogórskiego Parku Narodowego.

Pozostałości po spalonym schronisku przy "Głodnej Wodzie"

Babuszka na Babiej Górze :D

Z racji dość długiej trasy przed nami, po około 20 minutach idziemy dalej, w kierunku Przełęczy Krowiarki. Tam przechodząc przez jezdnię, wchodzimy do kolejnego lasu. Naszym następnym celem na trasie jest Polica (1369m n.p.m). Niestety ma smutną historię, bowiem na zboczu góry rozbił się samolot. W katastrofie zginęła cała załoga i pasażerowie.

Pomnik poświęcony pamięci ofiar katastrofy lotniczej.

Po zdobyciu Palenicy, udaliśmy się w kierunku Schroniska na Hali Krupowej, gdzie spaliśmy oraz wystąpił niemiły incydent przy prysznicach. Jednak także buractwo chodzi po górach...

Mała Babia Góra 1517m n.p.m - 12.07.2010

2010-07-22T16:17:00.014+02:00

Obóz wędrowny zorganizowany przez STA PTTK "Wierchy" z Krakowa dał mi możliwość poznania trochę Beskidów i zdobycia aż czterech szczytów należących do Korony Gór Polski. Poniżej linki do poszczególnych dni obozu.

Szlakami Karpackich Parków Narodowych 12-20.07.2010- dzień 1. zobacz dzień 2. zobacz dzień 3. zobacz dzień 4. zobacz dzień 5. zobacz dzień 6. zobacz dzień 7. zobacz dzień 8. zobacz dzień 9. zobacz

Startujemy w Krakowie o 7.30. Jest nas razem 17 uczestników + przewodnik. I jeden cel na najbliższe 3 godziny - dostanie się do busa, który zawiezie nas do Zawoi. Zawoja to wieś, która jest największą w Polsce pod względem powierzchni. Udało się osiągnąć cel. Bus był praktycznie tylko dla nas. Dlatego miejscowi ludzie już zdążyli nas znienawidzić za zajęcie wszystkich siedzących miejsc. Do tego doszły jeszcze nasze plecaki. Także bus zamienił się w jeżdżącą puszkę. Nie można również zapomnieć o 30 stopniowym upale panującym na zewnątrz. Podróż urozmaicali nam spoceni podróżni stojący w przejściu i trzymający się poręczy w busie, serwując nam przykre zapachy. Po 2,5h dojeżdżamy na miejsce. Atakujemy pobliskie sklepy, kupując ponad 20 chlebów,około 4kg pomidorów, ogórków i po pare sztuk konserw i kremów czekoladowych. Wszystko upychamy do plecaków i udajemy się asfaltową drogą do Zawoi Markowej.

Flisz Karpacki. W taki sposób zbudowane są Beskidy.

Pierwsze podejście z plecakami do schroniska w upale nie należało do prostych. Daliśmy jednak radę i po zjedzeniu bardzo "obfitego" ciepłego posiłku ruszamy jeszcze tego dnia na Małą Babią Górę. Tym razem już bez plecaków. Od razu dostaliśmy skrzydeł! :) Idąc szlakiem na szczyt wyraźnie można było zauważyć jak zmienia się piętro roślinności.

Szlak prowadzący m.in na Małą Babią Górę. Po lewej najwyższy
szczyt Beskidu Żywieckiego - Diablak (Babia Góra) 1725m n.p.m

I jesteśmy na szczycie! W oddali widoczna Słowacja.

Schronisko PTTK o wysokim standardzie co jest rzadko spotykane.
Niestety przez to traci na klimacie.

Kozi Wierch 2291m n.p.m +1/3 Orlej Perci (Granaty) - 04.07.2010

2010-07-06T09:51:00.023+02:00

Na najwyższy szczyt należący w całości do Polski wybrałam się z forumową ekipą klubu Góry-Szlaki. 10-osobowy skład rusza o 5.45! z Palenicy Białczańskiej w kierunku Wodogrzmotów Mickiewicza. Następnie szlakiem zielonym (prowadzony Doliną Roztoki) podążamy do tak zwanej Piątki (Schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich). Tam jemy zasłużone śniadanko oraz przepyszne ciasto!

Na słynnej asfaltowej drodze prowadzonej do Mok'a.

Podchodzimy pod szlak czarny prowadzący na Kozi Wierch mijając Przedni, Mały oraz Wielki Staw Polski. Pogoda była trochę niepewna. W szybkim tempie przemieszczały się ciemniejsze chmurki a w prognozach zapowiadano burze po południu. Jednak to nas nie wystraszyło. Tym bardziej, że od czasu do czasu pojawiało się słońce a także niebieściutkie niebo.

No to teraz już tylko 1,5h dreptania w górę.

W połowie drogi na szczyt znalazła się chwila
na zrobienie wspólnego zdjęcia:)

Pare minut po 12 stajemy na szczycie. Po raz pierwszy jestem tak wysoko o takiej godzinie. Jak wspomniałam wcześniej, chmury szybko się przemieszczały i powodowały na przemian odsłanianie i zasłanianie widoków. Udało się jednak dostrzec m.in Świnicę, Kościelec, Szpiglasowy Wierch a nawet Krywań, należącą do Słowacji. Ciekawostką jest, że owa góra widnieje na słowackiej 5-cio eurocentowej monecie.

Ach te chmury...

"W sercu Orlej Perci".

Na zdjęciu widoczna Krywań.

Wielka Siklawa

Za mną Granaty.

Klubowicze G-S opanowani cały szczyt!

Co chwile zmieniające się widoki powodują, że nie wiadomo w którym kierunku już patrzeć. Po około 40 minutach zapada decyzja kto schodzi na dół, a kto decyduje się pójść dalej szlakiem czerwonym. Decyduję się iść dalej z dwiema towarzyszkami, mimo że zrobiło się totalne mleko na Orlej Perci. Na szczęście po około 20 minutach wszystko się przeciera. Do samego końca towarzyszy nam niebieskie niebo, słoneczko i piękna widoczność. Ostatecznie nasze pokonywanie Orlej Perci kończy się na ostatnim Granacie, gdzie szlakiem żółtym schodzimy do Czarnego Stawu Gąsienicowego. Ten szlak należał do najbardziej męczących. Ciągłe, ostre schodzenie, w dół. Pod butami małe sypkie kamienie. Do tego dochodziło już ogólne zmęczenie.

W końcu łańcuchy! :D

Słynna szczelina z łańcuchem. Ciekawostką jest to, że wcale nie trzeba tędy przechodzić. Bezpiecznie można przejść dołem. Na zdjęciu można również zobaczyć profil uśmiechniętej twarzy w formie skalnej.

Gęsia Szyja (1489) - 01.07.2010

2010-07-01T21:40:00.028+02:00

Głównym celem wycieczki było dojście na Rusinową Polanę. Po wielokrotnie wysłuchanych pozytywnych opiniach od znajomych decydujemy się właśnie tam wybrać. Zostawiamy samochód na Palenicy Białczańskiej. Zaraz po przekroczeniu kas do Tatrzańskiego Parku Narodowego, od razu skręcamy w prawo na szlak niebieski odłączając się jednocześnie od pielgrzymek i kolonii, które podążały do Morskiego Oka. Cisza na szlaku. Ani żywej duszy. Widać, że szlak mało uczęszczany przez turystów. Ma to dzięki temu swoje uroki. Szkoda tylko, że na trasie było dużo chorych, powalonych drzew. Widok smutny, ale od dawna wiadomo, że natura rządzi się swoimi prawami. Myśleliśmy, że taki spokój będzie panować do samego końca. Tylko my i przyroda. Po dojściu na Rusinową Polanę sielanka się skończyła! Dzieciaki kolonijne z ADHD w du...szy miały piękne widoki czy nawet zabawy organizowane przez wychowawców i opiekunów. Wrzeszczące, piszczące i puszczające muzykę z telefonów nie zamierzały przez najbliższą godzinę iść gdzieś dalej. Trochę poleżeliśmy na słońcu... gdy w pewnym momencie sam przyleciał się przywitać, a przede wszystkim zaprezentować swoje zewnętrzne piękno owad. Pierwszy raz takie cudo widziałam.

Szlak niebieski prowadzący na Rusinową Polanę.

A to właśnie ten okaz. Na dodatek jeszcze potrafi latać.

Leżąc bezczynnie w pełnym słońcu, po około 30 minutach decyduję się na samotne wejście na Gęsią Szyję. Na szczyt prowadzi zielony szlak, uformowany z drewnianych belek tworzących schodki. Na górze można między innymi dostrzec Rysy, a nawet Gerlach! Cykam parę fotek i schodzę w dół tą samą trasą.

Widoki z Gęsiej Szyi.

Decydujemy się zejść szlakiem czarnym do Polany pod Wołoszynem. Nikogo na szlaku. Na dodatek, żeby było ciekawiej zaczęło grzmieć. Prawdopodobnie burza zaczęła szaleć na Morskim Oku. Raz walnął nam piorun frontalnie. Od razu dostaliśmy przyspieszenia :D

I takim oto szybkim sposobem dotarliśmy do rozwidlenia szlaków.

Bez dłuższego namysłu idziemy szlakiem czerwonym w dół, do asfaltowej drogi na Morskie Oko. Trasa jak z horroru. Wąska ścieżka, po jednej i po drugiej strony zarośla, połamane drzewa, panująca ciemność i w oddali co jakiś czas bardzo dobrze słyszalne grzmoty i widziane pioruny. Pozostawieni na dodatek samym sobie z wielką (chyba jeszcze ciepłą) niedźwiedzią kupą na środku ścieżki!

Idziemy ku burzy!

Po 20 minutach wyłaniamy się niczym buszmeni z ciemnej ścieżki przemokniętym turystom i kolonistom idącym asfaltem w kierunku Palenicy Białczańskiej. Zapewne po burzy byliśmy ich drugą atrakcją tego dnia. Może wyglądaliśmy dosyć dziwacznie, gdyż wyłamaliśmy się ze standardów szlakowych panujących na tamtych terenach, ale w naszych oczach to oni wyglądali śmiesznie. My przynajmniej nie byliśmy mokrzy! ;)

Kościelec 2155m n.p.m- 29.06.2010

2010-06-30T11:57:00.018+02:00

Wejście na Kościelec (szczyt Tatr Wysokich) rozpoczynamy tuż przy wlocie do Doliny Strążyskiej idąc Drogą pod Reglami w stronę ronda, a następnie monotonnym chodnikiem w stronę Kuźnic. Szlakiem niebieskim idziemy w kierunku Hali Gąsienicowej, na której między innymi jest słynna Betlejemka (miejscówka Polskiego Związku Alpinistycznego) oraz schronisko Murowaniec. Docieramy do rozwidlenia szlaków. Tam robimy dłuższy postój i wypatrujemy naszego celu. Po rozeznaniu na mapie i przy okazji słuchania jakiegoś księdza w cywilu, który prowadził grupę młodzieży, drogą dedukcji wyznaczam Kościelec. Góra wyglądała diabelsko! :D Przez chwilę miałam nawet wątpliwości, czy aby na pewno tam się doczłapię. Nazwa Kościelec wywodzi się podobno z wyglądu owej góry. A wygląd ma niby przypominać dach kościoła. Ja osobiście podobieństwa nie widziałam. Kształt przypominał mi bardziej Piramidę Cheopsa.

Widok z Czarnego Stawu Gąsienicowego na Kościelec.

Na Kościelec prowadzi tylko jeden szlak (czarny) bez możliwości zejścia inną drogą. By móc zaatakować szczyt trzeba się dostać na Przełęcz Karb (1853m n.p.m), która rozdziela Mały Kościelec od Kościelca. Planowałam tam dojść szlakiem żółtym (który prowadzi na Kasprowy Wierch),a następnie "wskoczyć" na szlak czarny, który jest łagodniejszy i prowadzi m.in przez Litworowy Staw, Zielony Staw i Kurtkowiec. Niestety niejasne oznakowanie tabliczek, spowodowało, że doszliśmy na Czarny Staw Gąsienicowy. Stamtąd udaliśmy się ostrzejszym szlakiem (czarny) na Karb.

Przełęcz Karb.

Szlak prowadzi zygzakowato na szczyt.

W oddali Kasprowy Wierch.

Pozostało już tylko ostatnie 50 minut samego wejścia na szczyt. Niestety solo. Było pare miejsc, gdzie przydałyby się łańcuchy. Przy większych, pionowych skałach musiałam logistycznie obmyślać plan stawiania nóg i chwytania się rękami o stabilne uchwyty skalne, by dobrze się podciągnąć. Ciekawym zjawiskiem spotkanym na szlaku był ojciec z około 10-12 letnim synem na szelkach (coś a'la uprząż piersiowa), którego prawie że spuszczał na linie przy trudniejszych zejściach skalnych.

Ostatnie metry :)

I doczłapałam się na sam wierzchołek! A tam już same piękne widoki i rozpierająca duma :D. Świnica niestety była w chmurkach, ale Orla Perć prezentowała się przepięknie!

Na Kościelcu.

Na zdjęciu Czarny Staw Gąsienicowy widziany z Kościelca.

Jeszcze pare minut i trzeba będzie złazić :(

A to mieszkaniec tamtejszych terenów. Złapany podczas wspinu na Kościelec!

Schodząc z Kościelca spotkała mnie miła niespodzianka. Z pełną gracją latał szybowiec ponad szczytami. Droga powrotna ta sama - przez Czarny Staw Gąsienicowy do głównego rozwidlenia szlaków- tam decydujemy się na zejście szlakiem żółtym do Kuźnic.

Czarny Staw Gąsienicowy około godziny 18-stej.

Starorobociański Wierch (2176) - 05.08.2007

2010-06-28T11:50:00.019+02:00

Camping za Strugiem w Zakopanem jest tym miejscem, do którego lubię wracać. Piękny widok na Giewont z Czerwonymi Wierchami powoduje przypływ pozytywnej energii. Siedząc obecnie w tym samym drewnianym domku co 3 lata temu - zbiera się na wspomnienia. Tym bardziej, że pogoda nie pozwala na wyjście w wysokie góry, a prognozy pogody na portalach internetowych istotnie między sobą się różnią.

____________________________________________________________

Wejście na Starorobociański Wierch (2176m n.p.m) nie było planowane. Dość, że prowiant nam się skończył to na samym szczycie było totalne mleko. Jednak nie popsuło nam to humorów, gdyż tego dnia pobiliśmy osobiste rekordy wysokościowe.

Idziemy w stronę Siwej Przełęczy (1812m n.p.m)

Pod wpływem przesuwającej się mgły, co jakiś czas uwidaczniał się nam teren po jakim stąpamy, a nie należał on do bezpiecznych.

Atakujemy szczyt! :D

Będąc na Starorobociańskim Wierchu, ukazały się
nam góry należące do Słowacji.

A to już ścieżka, którą zejdziemy na Kończysty Wierch, a następnie
w dół do Doliny Chochołowskiej.

Skalnik 945m n.p.m - 05.06.2010

2010-06-06T08:48:00.018+02:00

Po wielkich tygodniowych ulewach, wyszło w końcu słońce! Nie mogłam przegapić takiej okazji. Będąc pare razy w Rudawach Janowickich zawsze je miło wspominam. Mają swój specyficzny klimat i urok. Punktem startowym było schronisko "Czartak". Kiepsko oznakowany dojazd spowodował, że trochę pobłądziliśmy. Sam budynek nie należy już do PTTK'u. Jest zrobiony już pod agroturystykę, stąd brak jakiegokolwiek klimatu tego miejsca. W środku ciemno, cicho, wszystkie drzwi pozamykane. A ja chciałam tylko po pieczątkę... :D. Okazało się, że niby recepcja znajduje się za drzwiami z dość groźną tabliczką "ostry pies". Oczywiście i te drzwi były zamknięte. Po jakiejś dłuższej chwili wyszła na zewnątrz kobieta (zapewne właścicielka) z zapytaniem, czego chcę. Jak się okazało, "Czartak" ma pieczątkę i to nie byle jaką.

Po schronisku został już tylko napis.

Uroki Rudawskiego Parku Krajobrazowego.

Z pod schroniska na Skalnik prowadzi szlak. Według tabliczek dojście miało zająć nam 30 minut. Warunki na szlaku nie byłe złe. Jedynie w pojedynczych miejscach trzeba było trochę zbaczać z głównej ścieżki w celu ominięcia błotka. Podczas całej trasy minęliśmy może 6 turystów.

Na szlaku.

Pozostałości po "dzikim" ognisku

A tutaj już końcówka szlaku do Ostrej Małej, na której znajduje się punkt widokowy.

Na szczycie w całej okazałości prezentowała się m.in Śnieżka.

Były widoczne najmniejsze szczegóły.

Do zdobycia jednak wciąż został najwyższy szczyt Rudaw Janowickich. Wyższy o 10 m od Ostrej Małej - Skalnik - znajduje się wśród drzew. Idąc szlakiem niebieskim, rozglądam się za czymś charakterystycznym co mogłoby sugerować szczyt. Czułam się trochę jak jakiś poszukiwacz. Ale udało się! Na jedynym drzewie liściastym, spośród samych iglastych jest przyklejona czarną taśmą izolacyjną kartka, z napisem "Skalnik 945m n.p.m". Ten widok mnie nieźle ubawił.

Tak się zdobywa wieeelkie szczyty!

Przed tym drzewem jest jednak wydreptana ścieżka, która prowadzi do efektów wandalizmu...

Teraz już nie ma wątpliwości, że jestem we właściwym miejscu.

Na koniec wycieczki miły akcent w postaci stada koni. Jest ich w tych rejonach bardzo dużo. Nie mam pojęcia co to za rasa. Nie są bowiem wysokie. Na grzbiecie miały charakterystyczny pasek wzdłuż kręgosłupa.

Ten szary i beżowy to parka! :D

Praděd 1491m n.p.m - 02.05.2003

2010-06-03T11:56:00.007+02:00

Najbardziej wspominana przeze mnie majówka. Mimo intensywnego i obszernego programu jakoś nie przypominam sobie bym czuła wtedy zmęczenie. Zorganizowana przez legnickie PTTK, miała na celu przybliżenie gór Moraw z Pradziadem na czele. Pamiętam, że zwiedzaliśmy dość sporo zamków, jednak najbardziej zapadło mi w pamięć sanatorium "Priessnitz'a" oraz przepiękna Jaskinia na Špičáku.

Ogólna trasa naszej majówki.

Za mną Pradziad. W niektórych miejscach leżał jeszcze śnieg. Na pierwszym planie ja w okresie buntu i niezależności w glanach niewidocznych niestety na zdjęciu :)

--------------------------------------------------------------------------------

Vincent Priessnitz jako samouk w zakresie medycyny niekonwencjonalnej i naturalnej jest uznawany za kontynuatora i wskrzesiciela metod hydroterapii. Prowadził zakład kuracyjny opierający się na metodach wodoleczniczych. Wykorzystywał zimną wodę i zimne okłady jako terapię przy różnych diagnozach. Był również zwolennikiem hartowania zdrowia poprzez lodowate prysznice.

Tatry 2008

2010-05-11T15:36:00.044+02:00

Jeden z najlepszych moich wyjazdów w góry. Doborowe towarzystwo, doborowe miejsce noclegowe ;)! 10 osobowa ekipa spotyka się na Dworcu Głównym we Wrocławiu by dobre 2h jeszcze odczekać na opóźniony pociąg. Pogłoski chodziły, że jakiś pijany młodzian, który dopiero co wyszedł na przepustkę wpadł pod pociąg. Po północy podjeżdża pociąg na peron. Oczywiście pełen. Ale cieszymy się z tego co mamy -miejsca siedzące - niestety w różnych przedziałach. Najdziwniejszą rzeczą jednak był brak sprawdzania biletów przez konduktorów, a podróż do Zakopanego trwała około 8h! Rano jesteśmy na miejscu. Pogoda zapowiadała się obiecująco. Wymęczeni podróżą, musimy dotrzeć jeszcze na nasz ulubiony camping za Strugiem. Z tobołami idziemy dobre 30 minut. Drewniany domek z pięterkiem i własną lodówką już na nas czekał...

--------------------------------------------------------------------------------

Niestety nie pamiętam już co się działo każdego dnia. Opiszę tylko te które najbardziej zapadły mi w pamięć.

1. Giewont. Na najbardziej komercyjną górę po polskiej stronie Tatr udało mi się wejść po raz kolejny (naprawdę nie wiem już który) a jak się później okazało nie był to ostatni raz podczas całej eskapady. Oczywiście multum ludzi mnie nie zdziwił, ale były osoby w grupie, dla których Giewont był czymś nowym, a ja nie wybaczyłabym sobie niewykorzystania okazji "bycia tam" i nie podejścia łańcuchami już pod sam krzyż. Na samym szlaku oczywiście można było spotkać najlepsze "celebrities" wśród tłumu. Panów z reklamówkami i sandałkach jak również skąpo ubrane panienki w japonkach. Tak, to nie jest żaden mit! Ja to widziałam na własne oczy i faktycznie są ludzie, którzy stanowczo mylą morze z górami.

Uwielbiam te kamienie.

No i krzyż. Znalazł się jeden mądry co wlazł na niego do połowy i czuł się królem świata.

2. Zawrat. Zupełna nowość dla mnie. Weszliśmy od strony Czarnego Stawu Gąsienicowego w 4-osobowym składzie: Tomek, Artur, Paweł i ja. Nad Zawratem latał śmigłowiec, zapewne stało się coś na Orlej Perci. Niestety z łezką w oku (bliskość Orlej Perci - lub jak to określił nasz kolega "Orlego Prącia"- robiła swoje) musieliśmy zejść w dół do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Czyste, niebieskie jeziora pięknie mieniły się pod wpływem promieni słonecznych. Nie dziwi mnie fakt, że to miejsce jest jednym z najpiękniejszych i wart odwiedzenia w całych Tatrach. Schodzimy szlakiem w dół do postoju busów, mijając Wielką Siklawicę. W busie standardowo było mi niedobrze. Szybka jazda w dół z zakrętami natychmiastowo nie spodobała się mojemu żołądkowi.

Podchodzimy pod szlak, gdzie zaczynają się łańcuchy na Zawrat.

Wcale nie mam dużych bicepsów, O!

A takie widoki można zobaczyć idąc na Zawrat.

W tle jeden ze Stawów. Ustawienie nóg nie było planowane. ;)

Wielka Siklawica. Oj przemyła obiektyw w aparacie.

3. Czerwone Wierchy+ Giewont. Już następnego dnia po długim wędrowaniu decydujemy się nie tracić czasu ani dobrej pogody. Tomek obmyślił trasę, na którą miało chęć tym razem 5 osób. (Reszta grupy dogorywała po wejściu na Orlą.) Do naszego stałego składu dołączył Michał, który dzień wcześniej został, z powodu przeczulicy żołądkowej ( rok wcześniej również i mnie dotknęła klątwa górskiej wody). Zdecydował się z nami pójść. Na podejściu na Czerwone Wierchy myślałam, że z tego zmęczenia dzieje mi się już coś z głową.Ukazał mi się bowiem na moment latający szybowiec. Na szczytach fruwały prawdziwe kruki. Piękne, dostojne - wiedziały jak pozować do zdjęć. A na jednym ze szczytów w ramach przerwy została rozegrana karciana partyjka. O 16-17 wchodzimy ponownie na Giewont. Tym razem jesteśmy sami na "Śpiącym rycerzu". Przy zachodzącym słońcu schodzimy szlakiem w stronę Doliny Strążyskiej mijając 2 kozice. Pod koniec idziemy w totalnych ciemnościach. Dobrze, że na camping mieliśmy bardzo blisko.

Od lewej: Michał, ja, Artur, Paweł oraz piąty robiący zdjęcie - Tomek.

Widoki, widoki, widoki. Naprawdę tam latał szybowiec! ;)

Kruczek.

Góry uskrzydlają!

W pełnym składzie.

Na Giewoncie zadziwiająco nie było NIKOGO!

4. Giewont. No nie, to był trzeci raz? Ano był, ale tym razem mam tu na myśli kino :D W ramach naładowania akumulatorów postanowiliśmy się wybrać do kina. A pogoda wręcz do tego zachęcała. W kolejce do kasy same dzieciaki z rodzicami. i my. Kung Fu Panda była świetna, ubawiliśmy się po pachy, a bilet mam do dzisiaj!

5. Burza. To zjawisko pogodowe nikogo nie ma prawa dziwić w górach. Po jednej z lajtowych wspólnych tras i ona nas musiała dopaść. Połowę z nas dogoniła, gdyż czując mały niedosyt z powodu lekkie trasy chcieliśmy jeszcze wejść na Nosal. Na chęciach stanęło ,gdy ujrzeliśmy granatowe niebo. Szukając skrótu na camping (przez otwartą łąkę, z której ostatecznie zrezygnowaliśmy na rzecz pójścia dłuższą drogą, ale bezpieczniejszą) zostaliśmy doszczętnie przemoczeni.

6. Inne trasy. Dokładnego przebiegu niestety nie pamiętam. Najczęściej pokonywaną była w stronę Krupówek. ;)

Po lansie na Krupówkach wracamy na camping.

Zawsze miło wspominam ten wyjazd. Zebranie tak dużej ilości osób naprawdę graniczy z cudem. Czy kiedykolwiek dojdzie do powtórki? Podajcie tylko datę i godzinę!

Razem dla Tatr

2010-05-03T09:48:00.002+02:00

Milka we współpracy z Tatrzańskim Parkiem Narodowym,
wybrała 6 symboli Tatr:

Krokus
Giewont
Niedźwiedź
Kozica
Morskie Oko
Świstak

Eksperci Tatrzańskiego Parku Narodowego dla każdego z symboli opisali potencjalne zagrożenia oraz zaproponowali szereg działań, które w przyszłości pomogą te zagrożenia zminimalizować. W głosowaniu wspólnie z Milką wybierzemy symbole, które otrzymają wsparcie finansowe.

Zagłosuj na jeden z symboli i pomóż chronić polskie Tatry !